شهید محمد نگارستانی

خاطرات جانبازبرادر عزیز علیرضا برهانی نزاد

negarestani — Sat, 14 Jun 2008 01:56:00 GMT

خاطرات عاشقی از آغاز............

کرمان سال1363 – ( مدرسه راهنمایی شهید رضا دادبين ) من در کلاس سوم راهنمایی مشغول تحصیلم پدر شهیدی که مدرسه مزین به نام اوست معلم درس دینی ماست از جبهه بسیار میگوید ، و با کلماتش مرا چنان شیفته آنجا میکند که هیچ آرزویی جز درک آنجا ندارم . چند سالی است که مملکت ما درگیر جنگی نا خواسته شده فی الواقع دشمنان از هر حربه اي برای به زیر کشیدن انقلابی که موجب بیداری ملت هاي مظلوم و دربند شده فروگذار نکرده اند انقلابی که به راستی با خواست و کمک و امداد هیچ یک از ابر قدرتهای موجود به وجود نیامده است و فقط با اتکاء به قدرت لایزال الهی و رهبری پیری فرزانه و خواست ملت حاصل شده است . در این چند سالی که از قیام ملت برای سرنگونی رژیم مستبد و وابسته شاهنشاهی میگذرد انقلاب معضلاتی پشت سر گذاشته که هریک به تنهایی ، بالقوه قادر بود نظام نو پای جمهوری اسلامی را از پای در آورد از شورشهای قومی و طایفه ای و تجزیه طلبانه گرفته تا کودتا و اقدامات مسلحانه گروهکهای تروریستی و ترور شخصیتهای رده بالا و دست آخر با استفاده از افکار دیوانه ای مانند صدام در این راه گام برداشت و به این ترتیب حماسه دفاع مقدس آغاز شد و مردم از هر قشری به دفاع از وطن عزیز شان و نتیجه سالها مبارزه شان يعني ایران اسلامی به پا خواستند ، لحظه لحظه این دفتر زرین پر افتخار بي همتا در تاریخ سرتاسر از خودگذشتگی و ایثار ایرانیان در دفاع از موجودیت کشورشان چنان میدرخشد که دوست و دشمن به آن اذعان داشته و اعتراف میکنند صدامی که آمده بود سه روزه سردار قادسیه شود و از نیروهایش در تهران سان ببیند اکنون گدایی صلح میکنند هر چند درایت و آینده نگری پیر و مراد مردم خوب تشخیص داده که به این مار زخمی نمیتوان اعتماد کرد و مقرر شده بود با اقتدار متجاوز تنبیه شود.

بله دوستان عزیز در اين سالها جوانان برومند اين مرز و بوم با نیروی ایمان و لطف حق و با دست خالی توانسته بودند نه تنها ماشین جنگی دشمن را مهار کنند بلکه زمان به نحوی پیش میرفت که هر روز وحشت دشمنان از اقتدار روز افزون ایران اسلامی بیشتر و بیشتر میشد .

کرمان سال 1364- ( دبیرستان امام خمینی ) سال اول علوم انسانی هستم .هر روز که میگذرد عشق و علاقه ام نسبت به جبهه زیادتر میشود . میترسم و هراس من از این است تا بیام به جبهه اعزام شوم جنگ تمام شود . مدیر دبیرستان آقای احمد شیخ بهایی است که خودشان از رزمندگان میباشند .هنوز چند ماه از سال تحصیلی نگذشته که به جبهه میروند و برای دبیرستان قائم مقام تعییین میشود .

جنگ نیز مراحل حساسی را میگذراند ، با ابتکار فرماندهان جوان که هیچ کدامشان تحصیلات کلاسیک نظامی نداشتند ونیز با شهامت و دلیری رزمندگان دلاوری که فقط وفقط نمونه آن در جنگهای صدر اسلام دیده میشد عملیات هایی انجام می شد که جهانیان را در بهت و حیرت فرو میبرد ، نمونه آن و گل سر سبد این عملیات ها ، عملیات غرور آفرین والفجر هشت است که هر چند حقیر افتخار حضور در آن را نداشتم و پس از آن وارد منطقه شدم اما عظمت و بزرگی آن به حدی است که از آن بیشتر میگویم.

این مقدمه را بیان داشتم تا بگویم از همان روزهای نخست آغازین جنگ با وجود سن کم همواره در صدد اعزام به جبهه بودم اما به لحاظ جثه ضعیف همیشه با چشمان گریان از اعزام باز میماندم اما اکنون (سن چهار ده سالگی ) دیگر شرایط متفاوت بود ، کمی قد کشیده بودم و فکر میکردم حالا دیگر برای عزیمت به جبهه مسلما مشکلی نخواهم داشت اما کار از محکم کاری عیب نمیکردی بنابراین محض احتیاط فتوکپی شناسنامه ام را دو سال بزرگتر کردم تا مبادا مامور ثبت نام باز بگوید : تشریف ببرین خونه بعدا خبرتون میکنم . بله ما دیگه تجربه داشتیم و میدانستیم نباید بهانه به دست این برادران بدهیم .

با توکل رفتم به محل ثبت نام با کمی دلهره مدارک ثبت نام را گرفتم و پس از تکمیل فرم های مربوطه و الصاق کپی شناسنامه کذایی و نیز رضایت نامه والدین (که بنده های خدا روحشان هم خبر نداشت) آنها را تقدیم برادر پاسداری که مسئول بود کردم ، با چشمانش وراندازم کرد و پس از چند لحظه که برای من چند ساعت گذشت ،

تاریخ اعزام را گفت . بنده با خوش خیالی گفتم : حاج آقا کدوم جبهه انشاالله ، خنده ای کرد و گفت : جبهه ! نه عزیزم باید تشریف ببرین آموزش ، اولش ناراحت شدم اما بعد که کمی گذشت باز خدا رو شکر کردم ، هر چی باشه قدم اول را نسبتا موفقیت آمیز برداشته بودم . حالا مونده بود رضایت پدر و مادرم آخه من فرزند ارشد خانواده بودم و روشن بود که راضی کردنشان کمی وقت می بره ،

بالاخره با تعهد اینکه فقط آموزش نظامی ببینم و تا اطلاع ثانوی هوس جبهه رفتن را از سرم بیرون کنم رفتم آموزش .... (محل آموزش : کرمان پادگان قدس ) دوران آموزش من همزمان بود با عملیات والفجر هشت در این مدت مادر و پدرم هر روز عصر برای دیدنم به پادگان می آمدند . پشت پاشنه های پاهام به جهت پوشیدن پوتین تاول زده بود همين موضوع باعث شده بود نتوانم خوب راه برم اما سعی میکردم در حضور والدین شکایتی از این موضوع نکنم ، مدت آموزش با همه سختی که داشت سپری شد و حالا دیگر کارت پایان آموزش که از مدارک مهم برای اعزام به جبهه بود در جيب حقیر بود .

چند روزی گذشت و پس از خدا حافظی با تعدادی از همکلاسی ها و دوستان اینبار رفتم تا به خیال خودم به عنوان نیروی آموزش دیده مجرب به جبهه اعزام شوم .

مراحل ثبت نام به خوبی طی شد و تاریخ اعزام معین و نهایتا روز موعود فرا رسید .

صبح زود با ساک پارچه ای که زمان آموزش تهیه کرده بودم ، با نگارش نامه خدا حافظی برای خانواده راهی محل اعزام ( پادگان امام حسین کرمان ) شدم . تعداد زیادی اتوبوس با انبوهی از جوانان از سن دوازده ساله !!! تا هشتاد ساله !!!! منتظر اعزام بودند .

پس از ساعاتی به فرمان برادران پاسدار در صفوف منظم آماده شدیم تا سازماندهی شویم ، ناگهان دیدم یکی از برادران مامور شده تا عزیزانی که هنوز قد و قواره شان به درد رزم و جنگ نمیخورد را سوا کند ، دلم ریخت .

برای اینکه در زمره آنها قرار نگیرم به آهستگی با پاهایم کمی خاک را جمع کردم و خودم بر فراز آن ایستادم .

مامور سوا سازی ! رفته رفته نزدیک تر میشد و هر چه فاصله او به صف ما کمتر میشد

دلهره ام افزایش پیدا میکرد تا آنجا که خودم صدای ضربان قلبم را میشنیدم با خودم میگفتم : اگر اعزام نشوم با چه رويی برگردم .

با ذکر آیه وجعلنا ، در همين افکار بودم که ......

مامور از کنارم گذشت ، چهره بچه هایی !!! که مجاز به اعزام نبودند دیدن داشت ، عده ای گریه می کردند ،

بعضی ها التماس می کردند . اما من سرشار از غرور توام با شادی گوش به فرمان آماده اعزام بودم ، پس از عملیات سوا سازی ! نوبت به گرفتن لباس و پوتین و دیگر تجهیزات رسید .

حالا با لباس رزم احساس دیگری داشتم انگار روی زمین نبودم اصلا داشتم پرواز میکردم ، فقط یک نکته آزارم مي داد و آن هم نوشتن نامه خداحافظی خطاب به خانواده بود . دعا می کردم آنها نامه را نبینند چرا که ممکن است برای برگرداندن من بیایند ، در این بین با تعدادی از رزمندگان دیگر آشنا شدم . بعضی از آنها سابقه دار بودند و بعضی دیگر مثل خودم صفر کیلو متر . ساعتها به کندی میگذشت ، بعد از نماز و صرف نهار و طی مراسمی به یادماندنی سوار اتوبوس شدیم و رهسپار دیار عاشقان ، در دل همواره خدا را سپاس میگفتم که همه چیز ختم به خبر شده بود و مانعی برای اعزام پیش نیامده بود و اینچنین سفر عشق من آغاز شد .....

پس از گذر از شهر های استان که در مسیر حرکت مان قرار داشتند به استان فارس رسیدیم ، در بین راه حرف های بسیاری زده شد . آنها که سابقه دار بودند ( اعزام دوم يا بیشتر ) از خاطرات خود میگفتند ما نیز سرا پا گوش بودیم ، قبل از اعزام به جهت اینکه پسر عمه ام (شهید محمد برهان نژاد ) در واحد تخریب خدمت میکرد و در عملیات والفجر هشت ( فتح فاو ) به شهادت رسیده بود ، مصمم بودم به این واحد بروم ، اما یکی از بچه ها ( محمد پایدار ) مرا ترغیب کرد به واحد آنها بروم ( واحد مخابرات لشکر ثارالله )

نیمه شب به شیراز رسیدیم و چه چیز بهتر از زیارت حضرت شاه چراغ در پایان یک روز سراسر دلهره و تشویش !!! جای شما خالی زیارت کردیم و رهسپار شدیم .

پس از گذر از شهراهای مختلف به استان خوزستان رسیدیم ، اولین چیزی برایم جالب بود

شعله های آتشی بود که روی سکوهاي نفت و گاز مانند مشعل زیبايی در دل شب نمایان بود .

آن چیزی که شاید دزدان متجاوز را ترغیب وسوسه کرده بود تا با حمله به این مرز و بوم آن را صاحب شوند اما میدانستند این مملکت صاحب دارد ...

رفته رفته هوا هم گرم تر می شد ، از اینجا بود که همه چیز رنگ دیگری پیدا میکرد ، نرسیده به اهواز، چشمم به تابلویی خورد ،روی آن نوشته شده بود :

" این خاک مقدس آغشته به خون شهیدان است با وضو وارد شوید "

فهمیدم پا به عرصه دنیايی جدید نهاده ام ، پس از رسیدن به مقر لشکر ثارالله در سه راه حسینی و انجام مراحل پذیرش و اعمال نفوذ همان دوست مخابراتی ، به واحد مخابرات رفته و مشغول خدمت شدم .

اولین کاری که کردم این بود که بروم با خانواده ام که می دانستم حالا دیگر از همه چیز با خبر شده اند صحبتی کنم ، در صف تلفن صلواتی ایستادم ،وقتی نوبت به من رسید شماره همسایه مان را به مسئول مربوطه دادم و بعد از برقراری ارتباط از خانم همسایه خواهش کردم به مادرم بگوید ، شنیدن صدای مادر و گریه بي امانش موجب شد یک لحظه از اینکه دلش را به درد آورده ام احساس شرم کنم ، بنا به اصرار او قول دادم به خط مقدم اعزام نشوم ... البته باورش نمیشد . چون قبلا نیز قول داده بودم فقط آموزش نظامی ببینم و جبهه نروم !...

از آنجایی که مخابرات کار تخصّصی بود ، نیاز به آموزش داشت ، البته با ذوق و شوقی که داشتم در اسرع وقت و با موفقیت طی شد .

مقر لشکر منطقه ای وسیع بود و هر کدام از واحد ها سنگری خاص خود داشتند . سنگر واحد مخابرات که محل استراحت بچه های واحد بود را خوب به خاطر دارم همان جا بود که دوستانی پیدا کردم که یاد و خاطره شان تا ابد در ذهنم جاودان خواهند ماند.

در روزهای اول حضورم در لشکر با نوجوان دیگری آشنا شدم به نام مظفر منصوری که دو سال از من بزرگتر بود و چند ماهی زود تر آمده بود . به همين لحاظ جهت آشنايی بیشتر با محیط ، اکثر اوقاتم با او سپری می شد .

برای اینکه از درس هم عقب نمانم ، رفتم و در مجتمع رزمندگان لشکر ثبت نام کردم و همزمان درس هم میخواندم .

در همين ایام دو پسر خاله ام ( شهید محمود قاسمی پور و محمدرضا ابراهیمی ) که در واحد مخابرات ادوات بودند هم مرتب به من سر میزدند .

هر چه از ماندنم می گذشت جهت اعزام به خطوط مقدم بي تاب تر می شدم ولی چاره ای نبود باید آموزش تکمیل می شد. بالاخره انتظار به سر رسید و پس از گذراندن آموزش به گردانی که باید جهت تحویل گرفتن خط پدافندي فاو اعزام می شد مامور شدم .

گردان مذکور در مسجد لشکر جمع شده بود و آماده اعزام بود، در همين مسجد بود که با

شهید بهمن زاده که خودش برادر شهید بود آشنا شدم ، فرمانده دسته بود ، علاقه عجیبی به من داشت چهره نورانی و صمیمی او را هرگز فراموش نمی کنم . در معیت این عزیزان سحر گاهان بعد از نماز صبح با اتوبوس به طرف فاو حرکت کردیم (بندر فاو یکی شهرهای مهم عراق و در نقطه اتصال اروند رود به خلیج فارس است )پس از گذر از ایست بازرسی های متعدد هر چه به جلو میرفتیم کم کم غرق در احساسی میشدم که وصف آن مشکل است ، روزگاری نه چندان دور سپاهیان آن زنگی مست با پیشروی تا دروازه های اهوازبه قول خودشان " آمده بودند ، تا به خیال خام خودشان بمانند" اما اکنون با از خودگذشتگی دلیر مردانی که سلاحی جز ایمان نداشتند تنها چیزی که از آنان مانده بوده ادوات زرهی منهدم شده است که هر دیده ای را به تعمق و تفکر وا میدارد و تحقق وعده الهی پیروزی حق و نابودی باطل به ذهن متبادر میشود .

دشت های حاصلخیز خوزستان اکنون قبرستان بزرگی شده بود مملو از تانک ها و نفر بر ها و راکت های عمل نکرده و دیگر ادوات جنگی دشمن که همگی هدایایی بودند از سوی جهانخواران و حاصل اتحاد نامیمون غرب و شرق و شیوخ دست نشانده منطقه که استقلال این ملت را بر نمی تابیدند و در صدد نابودی این مملکت بودند اما زهی خیال باطل که دست خدا بالا ترین دستها ست .

نزدیکی های ظهر اتوبوسها متوقف شدند و پس از پیاده روی مختصر در حاشیه رود خانه

بهمن شیر و در ميان نخلستان های سوخته و بي سر موقتا اردو زدیم .

همان جا بود که پس از انجام فریضه نماز و صرف نهار صدای ضد هوايی های اطراف بلند شد، همه نگاه ها معطوف آسمان بود،ناگهان غرّش چند هواپیمای عراقی که با پرواز در ارتفاع پايين،به حدی که خلبان های آنها را به وضوح میشد، ديد با عبور از بالای سرمان و شلیک چند راکت ، کمی جلوتر و ترک منطقه اولین تجربه من را از دیدن دشمن رقم زدند.

به لطف الهی بمباران دشمن موفقیتی در پی نداشت و به جای مهمی آسیب نرسانده بود.

خورشید زیبای جنوب رفته رفته جای خود را به تاریکی شب میداد آماده حرکت شدیم ، در دو ستون به موازات هم به راه افتادیم ، همان طور که راه میرفتم پیوسته در فکر شیر مردانی بودم که چند ماه پیش در عملیاتی عظیم این مسیر را طی کرده بودند تا به ساحل اروند برسند ، طبق نقشه بایستی از این رودخانه وحشی که در بخش هایی عرض آن بیش از یک کیلو متر میشد عبور میکردند ، این کار در هیچ جنگ و نبردی سابقه نداشت عقل آنرا محال میدانست اما عشق میگفت شدنی است و آن دلاوران موسی گونه خود را به آب زدند و با عبور از امواج سهمگین اروند ، بندر استراتژیک فاو آزاد را آزاد کردند ، و اینجا بود که عشق پیروز شد و جهانیان مات و مبهوت از این پیروزی ...............

و من امشب پا جای پای آنها میگذاشتم و بر خود می بالیدم و خدا را شکر میکردم .

اکنون دیگر میشد صدای اروندرود را شنید ، در یکی از رود خانه های فرعی منتهی به اروند تعداد زیادی قایق تند رو منتظر بودند تا گردان ما برسد و ماموریت انتقال نفرات به آنسوی آب را انجام دهند ، من به همراه فرمانده یکی از گروهان ها ( شهید حمید نیکبختیان که اصفهانی بود) جزو آخرین کسانی بودیم که سوار قایق شدیم و به طرف فاو حرکت کردیم .

پس از لحظاتی تازه به عظمت حماسه فتح فاو پی بردیم ، امواج دیوانه وار بر بدنه قایق ها کوبیده میشدند ، در لحظات اول از رسیدن به آنسوی ساحل قطع امید کردیم ، اما سکانداران جوان به زحمت شناور ها را کنترل و همگی به سلامت به طرف دیگر رسیدیم .

گفتنش ساده و راحت است ، بچه های غواص دست در دست هم به این رودخانه زده بودند چند قدمی بیش نرفته بودند که جریان آب آنها را از هم جدا کرده بود ، اینجا دیگر هیچ چیز

نمیتوانست ناجی آنها شود به جز خدا ، فرماندهان همگی نگران بودند ، پس از لحظاتی حتی زود تر از زمان پیش بینی شده از بیسیم شنیده میشود که اولین دسته ها به مواضع دشمن رسیده اند و با عبور از موانع خورشیدی و خنثی کردن مین ها خط دشمن که هرگز تصورش را نمیکرد شکسته شده است هرچند بسیاری از این عزیزان جاویدالاثر شدند اما تاریخ هیچگاه این حماسه را فراموش نمیکند و آنها همیشه ماندگار خواهند بود.

آنسوی ساحل سوار بر لندکروز به شهر فاو رفتیم و در میدان شهر در جایی که آماده شده بود ، قرار شد استراحت کنیم تا روز بعد به خط مقدم برویم ، اما هیچ یک از بچه ها حتی نتوانستند چشم بر هم بگذارند چرا که پشه هایی که فقط اسمشان پشه بود اما از لحاظ جثه و درد نیش هیچ شباهتی به همنوعان شان نداشتند تا صبح از تازه واردین پذیرایی کردند .

تازه روز بعد بود که به هر کدام از ما یک پماد (موسوم به پماد سنگر) دادند تا با آنها مقابله کنیم

روز بعد طبق دستور گروهان ما به عنوان ذخیره همان جا ماند و بقیه گروهان ها به خط مقدم رفتند . چاره ای نبود بایستی میماندیم ، پس فرصتی بود تا با محیط بیشتر آشنا میشدم ، روبروی مقر ما که به نظرم قبل از جنگ مدرسه بوده و ما در آن مستقر هستیم یک ایستگاه صلواتی دایر شده است که با چای و دوغ از بچه ها پذیرایی میکند ، اطراف ما نیزار و نخلستان است شایع شده هنوز تعدادی عراقی از زمان فتح فاو درون این نخلستان ها گیر افتاده اند و نه راه پس دارند و نه راه پیش هر روز چندین نوبت هواپیماهای عراق احوالی از ما میپرسند و یکی دو راکت شلیک میکنند و میروند ، گهگاه توپ های فرانسوی که اینجا به آنها توپ تنبل میگن به ساختمان ها اصابت میکنند، کمتر ساختمانی در شهر سالم است اما یک مسجد دارد با یک مناره زیبا ، تا خط مقدم ده کیلومتر فاصله داریم ، مشخص نشده تا کی اینجا هستیم ، یکی از همین روزها اتفاقا پسر خاله ام شهید محمود قاسمی پور را با یک جیپ ادوات که مسلح به توپ صد و شش میلیمتیری است را میبینم چند ساعتی با هم میگذرانیم ، یادش به خیر اول به عنوان بسیجی آمده بود ، بعد از مدتی همان جا پاسدار شده بود .

بالاخره یک روز عصر انتظار به پایان رسید و قرار شد به خط منتقل شویم ، به سمت خط به راه افتادیم از شهر فاو و منابع نگهداری نفت که میگذریم وارد جاده ام القصر میشویم از کنار توپخانه خودی ادامه مسیر میدهیم از این جا به بعد فضا رنگ و بوی دیگری دارد ، حجم آتش سنگین تر است ، هر چه به خط نزدیک تر میشویم تعداد خمپاره ها بیشتر میشود ، نهایتا با عبور از کارخانه نمک به خط میرسیم ، اینجا خاک نیست در حقیقت تعداد زیاد خمپاره ها موجب شده آهن پاره و ترکش سطح زمین را بپوشاند ، رنگ زمین سیاه شده ، در دل خاکریزها ، سنگرهایی ساخته اند که هر یک به امری اختصاص دارد ، سنگر فرماندهی ، سنگر تبلیغات ، سنگر تدارکات ، نمازخانه و سنگرهایی برای اسکان رزمنده ها ، بین خطوط ما و عراق برای جلوگیری از ادامه پیشروی رزمندگان دریاچه مصنوعی با انتقال آب درست کرده اند تا جلوی پیشروی نیرو های ایرانی گرفته شود .

بعد از دقایقی فرماندهی گردان دستور میدهد ، تعدادی از بچه ها که من هم شامل آنها میشوم به اتفاق شهید نیکبختیان در سنگرهای کمین که مابین خط ما و عراقی ها هستند مستقر شویم ، ما هم با احتیاط به آنجا میرویم ، اینجا نیز چند تا سنگر مختلف درست شده من و شهید نیکبختیان و منصوری در یک سنگر هستیم . فاصله ما تا اولین کمین عراقی ها کمتر از صد متر است .

وظیفه ما اینجا نظارت بر هر گونه فعل و انفعال و تحرک دشمن می باشد ، بعضی اوقات

دیده بان ها هم می آیند و به توپخانه گرا میدهند .

روزها معمولا در خطوط پدافندی اوضاع آرام تراست و طبق یک قانون نانوشته آتش بس نسبی برقرارمیشود البته سوء تفاهم نشه بعضی وقتها هم میبینی چنان حجم آتشی روی سرتون ریخته میشه که آدم را یاد جهنم میاندازد .

به لحاظ نزدیکی به کمین عراقی ها و نیز شنود احتمالی از بیسیم استفاده نمیکنیم ولی ضرورت ارتباط اجتناب ناپذیر و حیاتی است ، برای این مهم ، تمام فاصله بین کمین تا خط خودی که پشت سر، ما بود و مابین تمام گروهان ها به وسیله سیم تلفن مرتبط شده بودند و با تلفن هایی موسوم به قورباغه ای ارتباط میسر می شد.

( برای اینکه خدای ناکرده مزاحم خواب دشمن نشویم صدای زنگ این نوع تلفن شبیه صدای قورباغه بود )

تا اینجا مشکلی نیست اما بدبختی از این جا شروع میشه که این خمپاره های بی معرفت و نانجیب گاه و بی گاه بدون اینکه وقت حالیشون باشه روی این سیمها سقوط میکردند و باعث قطع ارتباط میشدند.

( شایان ذکر است قطع ارتباط همیشه کار خمپاره ها نبود و گویا بعضی اوقات برادران عراقی که ممکن بود کمین را دور زده باشند هم مبادرت به این کار میکردند و این احتمال را نباید از نظر دور میکردیم )

علی ایحال اینجا بود که حقیر بایستی سر سیم را به دست گرفته و با یک دستگاه تلفن قورباغه ای طی طریق کرده تا به نقطه قطعی سیم برسم ،

زمانی که در فاو بودم یکی از پشه هایی که قبلا وصفشون کردم قوزک پام را چنان گزید که کارم به بهداری کشیده شد ، یک شب ارتباط سنگر کمین با گردان قطع شد بنده نیز علیرغم اینکه شب قبل محل نیش را باند پیچی کرده بودم سیم به دست به راه افتادم در بین راه هر از چند گاهی خمپاره ای به اطراف میخورد و مجبور به خیز میشدم ، اما نگرانی عمده ام این بود که انفجار این خمپاره ها ممکنه دوباره قسمتی از سیم را قطع کرده باشد ، به راهم ادامه دادم هر چه میرفتم به قطعی نمی رسیدم نمی دانم با وجودی که نور منورهای عراقی منطقه را روشن کرده بود چطور شد که یک دفعه خودم را میان یک گودال آب شناور دیدم

( کسانی که منطقه جنوب را دیده اند میدانند خاک آنجا حالت چسبندگی دارد)

با سعی و تلاش فراوان خودم را کشیدم بیرون اما شوری آب باعث چنان سوزشی در محل گزش پشه شده بود که دیگر قادر به راه رفتن نبودم پوتین را در آوردم و چند دقیقه ای نشستم و با هر جان کندنی بود راه افتادم از خوش شانسی چند قدم نرفته بودم به محل قطع شدن سیم رسیدم و بعد از متصل کردن دو طرف سیم چک کردم دیدم ارتباط برقرار شد چنان شاد شدم که نزدیک بود از خوشحالی گریه شوم.

لنگ لنگان به سمت کمین برگشتم وقتی با آن وضعیت با لباس های گل آلود و پوتین بدست وارد سنگر کمین شدم بچه ها اول تصور کردند مجروح شده ام وقتی جریان را تعریف کردم ،

چون از شدت ناراحتی در آستانه گریه بودم به زور خودشان را کنترل کردند اما یک دفعه همگی مثل بمب منفجر شدند وخنده فضای سنگر را پر کرد.

من هم با چشمان اشک آلود می خندیدم ، خسته و کوفته لباسم را عوض کردم و نمازم را خواندم و خوابیدم وقتی بیدار شدم دیدم بچه ها لباسم را شسته بودند پوتین هایم را واکس زده بودند و بالاخره چند روزی عزیز بودیم ...........

مکتب عشق

سنگر های کمینی که ما در آن مستقریم درست بر روی جاده فاو به ام القصر قرار گرفته اند .

در دوطرف عرض جاده خاکریز درست شده و پشت خاکریزها دریاچه مصنوعی و ما ، بین خاکریزها ،یک روز که میخواستیم سنگر جدیدی درست کنیم در حال کندن زمین بودیم که به یک کوله پشتی برخورد کردیم ازمشخصات صاحبش متوجه شدیم متعلق به یک بسیجی پانزده ساله از رزمندگان لشکربیست و پنج کربلا(بچه های مازندران) است.

از قرائن پیدا بود به شهادت رسیده است ...

درون کوله پشتی وصیت نامه ای که بیشتر به مناجات عارفانه شباهت داشت تا وصیت و چند تا کارت شناسایی و لوازم شخصی خود را گذاشته بود . با وجود سن کم چنان متنی نوشته بود که هنوز که به یاد جملات و الفاظ آن میافتم بدنم میلرزد ، ...

چنان با معبود خودش به صحبت نشسته بود و خلوت کرده بود و طلب عفو و بخشش نموده بود که هر خواننده ای را به یاد کمیل می انداخت ...

الهم اغفرلی کل ذنب اذنبته و کل خطیئه اخطاتها ...

خدایا این نوجوان چه گناهی میتوانسته بکند و چه خطایی از او سر زده است که چنین نالان است.

و قد اتیتک یا الهی بعد تقصیری و اسرافی علی نفسی معتذرا نادما منکسرا مستقیلا مستغفرا منیبا مقرا مذعنا ..... زجه اش برای چیست ؟

یا الهی وسیدی و مولای وربی صبرت علی عذابک فکیف اصبر علی فراقک ......

به یاد دارم در چندین جای این نوشته خداوند را با لفظ "یاغیاث المستغیثین "خطاب کرده بود ...

کوله پوشتی را تحویل تعاون دادیم تا به خانواده اش برسانند ...

چند روزی سخت تحت تاثیر این واقعه بودیم ،

می توان تصور کرد که چه دانشگاهی بود این جبهه که فارغ التحصیلان آن راه صد ساله را یک شبه طی کردند...

و بدا به حال ما و افسوس که از این قافله جا ماندیم ...

حرفها بسیارند و زبان و کلام قاصر اما توخود حدیث مفصل بخوان از این مجمل .....

یا حق

شلمچه کربلای پنج 1365

اهواز - لشکر 41 ثارالله - چهارشنبه ۲۵/۱۰/۱۳۶۵

چند روز از آغاز عمليات کربلای پنج ميگذرد و من از سوی واحد مخابرات، مامورخدمت درگردان 420 شده ام ،گردان مهیای اعزام به شلمچه است ، بسیاری از اینها که میروند برگشتی ندارند ، پسرعمویم حمید هم در این گردان هست ، چون امیدی به برگشت نیست وسایل شخصی و وصیت نامه ای که از قبل نوشته بودم را تحویل تعاون میدهم .

احساس غریبی دارم ، منتظر یک اتفاق هستم ، غسل شهادت میکنیم ، بعد از اقامه نماز مغرب و عشا و صرف شامی مختصرآماده عزیمت به خط مقدم می شویم ، غوغایی است ، فضای عجیبی حکمفرماست ، خدا حافظی ها رنگ دیگری دارند ، امکان اینکه دیگر یکدیگررا نبینیم بسیار است ،درمیان اشکها و شوخی های دوستان پس ازگذر اززیر قران سوار کامیون هایی که برای استتار به گل آغشته شده اند، میشویم.

شلمچه در شمال خرمشهر و شرق شهر بصره است ، پس از ساعاتی کامیونها از جاده اصلی اهواز به خرمشهر از طریق یک فرعی تغیر مسیر داده و وارد شلمچه میشوند .

توپخانه خودی مشغول است ، از اینجا دیگر امکان حرکت کامیون وجود ندارد ، پیاده به سمت خط راه افتاده و پیش میرویم ، به اولین خاکریز که می رسیم دستور می دهند همین جا مستقرشویم.

در دل خاکریز سنگر هایی تعبیه شده که برای ساعاتی پذیرای جوانانی است که برای اغلب آنها دیگر برگشتی نبود ،استراحتی در کار نبود، اکثرا آن شب را بیدار بودند و به عبادت پرداختند ، صدای گریه و زاری در فضا پیچیده بود ، در یکی از سنگر ها تعدادی از بچه ها گرد هم آمدند و با صدای گرم و سوزناک برادری که بچه ماهان بود ودر همان عملیات شهید شد دعای توسل میخواندند ، شب اینگونه سپری شد .

روز بعد ، اول وقت متوجه شدم باطری بیسم خالی است ، به اتفاق پیک گردان با موتور به جلوتر ، جایی که عملیات از آنجا شروع شده بود (کانال ماهی) رفتم و با مراجعه به سنگر واحد مخابرات باطری گرفتم . آنجا بود که بعضی از بچه های مخابراتی را دیدم با خوشحالی همدیگر را در آغوش گرفتیم و از کسانی که نبودند کسب خبر کردم . از مظفر منصوری پرسیدم گفتند : شب اول عمليات از آب عبور کرده و در خط مقدم است و فعلا سالم ، در راه برگشت به گردان ، اطراف جاده باخمپاره اندازهای عراقی ها هدف قرار گرفته بود ، اما پیک گردان بی توجه با سرعت از میان دود و آتش عبور کرد و به سلامت به گردان رسیدیم .

در طول روز چندین نوبت هواپیما های دشمن برای بمباران توپخانه که نزدیک ما بود حمله کردند و با آتشباری ضد هوایی اقدام موثری نکردند و بمب هایشان را بی هدف می ریختند و می رفتند در یکی از همین حملات یک هواپیما سقوط کرد که موجی از شادی در ما پدید آورد.

عملیات در نقاط مختلف در جریان بود ، اوضاع کانال ماهی تقریبا تثبیت شده بود اما نبرد در بوارین و نهر جاسم که در حومه بصره بودند و حائز اهمیت به سختی پیش میرفت .

روزمان اينگونه و در انتظار ، سپری شد .

شبمان ، در هياهوی درگيری ها ، در حسرت حضور ، تا صبح به ناله و زجه و طلب مغفرت و در يک کلام عبادت سپری شد ، شايد اين نوحه ها و اين درخواست ها وسيله ای شوند برای گرفتن برات شهادت و چه بسا افرادی که آنشب برنده اين سودای پرسود شدند ...

روز بعد برای ورود به عمليات به ما دستور دادند به نهر جاسم برویم ، به وسیله لندکروزهای متعدد، گردان عازم شد ...

شلمچه کربلای پنج دی ماه 1365

عصر روزجمعه 27/10/ 1365 شلمچه – ساعت حدود 2 بعداز ظهر دستور رسیده برای آغاز مرحله دیگری از عملیات کربلا ی پنج به منطقه ای به نام نهر جاسم برویم .

افراد گردان سوار بر لند کروز با چهره های خندان و متبسم آماده عزیمت میشوند .

من بیسیم چی آقای شریف معاون گردان هستم ، ما جزء آخرین نفراتی هستیم که سوار ماشین میشویم .

حرکت ما به سوی آینده ای که هیچ خبری از آن نداریم آغاز میشود .

ماشین ها به سرعت حرکت میکنند ، از کناردژ کنار دریاچه ماهی جایی که قبلا برای تهیه باطری بیسیم رفته بودم رد میشویم ، آتش دشمن از اینجا به شکل عجیبی شدت پیدا میکنه ،

این منطقه یک دشت وسیع خالی از هر نوع پوشش گیاهی است که دشمن برای ممانعت از حمله نیروهای ایران و محافظت از بصره با انحراف آب رودخانه دریاچه مصنوعی درست کرده بود (دریاچه ماهی)....

شب اول عملیات کربلای پنج نیروهای لشکر اسلام به وسیله قایق های تندرو به سمت مقابل دریاچه رفته بودند ،

عراقی ها در این منطقه با استفاده از آخرین نوآوری ها خاکریز هایی درست کرده بودند موسوم به نعل اسبی که تصرف این نوع خاکریزها به لحاظ شکل آنها تقریبا محال بود اما بچه های ما توانستند این امر محال را به واقعیت تبدیل کنند .

ماشین ها به سرعت از دژ دور میشدند ، در بین راه از کنار لشکر های زیادی رد شدیم ، بچه های لشکر محمد رسول الله ( بچه های تهران) لشکر پنج نصر (خراسانی ها) لشکر امام حسین (بچه های اصفهان) و ......

نیمه های راه از شدت حجم آتش دشمن همه ماشین ها متوقف شدند .

جاده در اینجا در محدوده دید دشمن و تیررس آنها بود .

یکدستگاه بلدوزر به شدت مشغول کار و ساخت خاکریزی بود تا آن نقطه که توی دید مستقیم عراقی هاست را بپوشاند . درنگ جایز نبود ایستادن و منتظر شدن همانقدر خطرناک بود که حرکت ، چرا که حجم زیاد آتش خمپاره ها میتوانست موجب تلفات مضاعف شود ، بنا به صلاحدید قرار شد با سرعت از آنجا رد شویم .

هنوز چند تا ماشین رد نشده بود که ناگهان شدت آتشباری دشمن به شکل عجیبی شدت گرفت ، بی اختیار همگی از لندکروزهای در حال حرکت پایین پریدیم تا در گوشه ای سنگر بگیریم . در حین دویدن حس کردم زیر پایم خالی شد نشستم دیدم قسمتی از پاشنه پوتینم با اصابت ترکش رفته وقتی پسرعمو ودیگران دیدند تعجب کردند ، به هر حال با لطف خدا بدون هیچ تلفاتی از آنجا رد شدیم و بالاخره به محلی رسیدیم که قراربود .

اینجا برخلاف خود شلمچه مملو از نخل است ،

به اولین خاکریز که میرسیم جسد عراقی را میبینم که از کمر دو نیم شده و درست روی راس خاکریز افتاده هر چه جلوتر میرویم تعداد اجساد عراقی ها بیشتر میشود و این نشان از این دارد که چند ساعتی بیشتر از فتح اینجا نمیگذرد .

در دل نخلستان به یک پادگان میرسیم که دارای تاسیسات زیادی است و دشمن با ساخت سنگر های مقاوم احتمالا آنجا را برای فرماندهی نیروهایش در نظر گرفته بود ، محوطه پادگان مملو بود از اجساد عراقی و ماشین ها و دیگر وسایل موتوری بعضا در حال سوختن و تعدادی هم سالم و دست نخورده ، مشخص بود از اینجا جلوتر نمی شود رفت ، همگی در دل خاکریز پناه گرفتیم و مشغول حفر جان پناه شدیم ، هر چند دیگر خورشید را نمیشد دید اما هوا هنوز روشن بود ، آسمان خون فام شده بود ، صدای هواپیما نظر همه را معطوف به آسمان کرد تعداد زیادی هواپیما درست بالای سرما جولان میدادند ، من و آقای شریف و پسر عمویم با هم هستیم ، وقتی که بمب هایشان را میریختند چنین به نظر می آمد که درست روی سر ما فرود خواهند آمد ، اما این از خطای دید بود و بمب ها با فاصله چند کیلو متری منفجر میشدند ، هوا که تاریک شد مقرر شد تا فرمان بعدی در یکی از ساختمان های پادگان اسکان بگیریم .

در یک اتاق حدودا پانزده شانزده متری بیش از سی نفر مستقر شدیم ، از لوازم داخل آنجا متوجه شدیم قبلا آشپزخانه بوده یک میز آهنی بزرگ وسط اتاق بود ، لازم به ذکر است که این اتاق یک سقف داشت که از چند جا میشد آسمان را دید ، چهار طرف هم به وسیله گلوله و ترکش سوراخ سوراخ شده بود ،

کنار این اتاق دو دستگاه نفر بر سالم عراقی جا مانده بود .

شب عجیبی در آن اتاق داشتیم ........

شلمچه کربلای پنج دی ماه 1365

غروب خورشید در آستانه درب آشپزخانه عراقی ها که حالا جان پناه و سنگر تعدادی بیش از سی نفر از افرادگردان شده بود بیسیم صدایم کرد ، بله مظفر منصوری دوستی که در اعزام اولم به جبهه در واحد مخابرات اکثر اوقات و در بیشتر ماموریتها با هم بودیم آنسوی خط مرا مورد خطاب قرار داده بود، ذوق زده شده بودم با خوشحالی و شور شعف زاید الوصفی جوابش را دادم قرار شد در اولین فرصت همدیگر راببینیم .... اما سرنوشت چیز دیگری برایمان رقم زده بود .....

روز دیگری از عملیات کربلای پنج گذشت و آسمان با منورهای خوشه ای عراقی ها شب را از یاد برده بود ، ما در سنگر منتظر آغاز مرحله ای دیگر از این عملیات بودیم ، با گذشت زمان هوا نیز رفته رفته سرد می شد . کمتر حرفی رد و بدل می شد ، آتش دشمن بر سرمان غوغایی به پا کرده بود ، صدای انفجارهای پی در پی دیگر برایمان عادت شده بود ، ترکشها و تیر های مستقیم از سوراخ های دیوار اتاقک وارد و از سوی دیگر خارج میشدند ...

انتظار دستور شروع عملیات و سردی طاقت فرسای هوا همه را کلافه کرده بود .

در آن حال و هوا یاد شهرمان افتادم ، و در ذهنم کسانی را مجسم میکردم که با خیال راحت و در بستری گرم آرمیده اند و در رویا هایشان سود روز بعد را محاسبه میکنند ...

اما اینجا سودای دیگری بر پا بود ، بزرگ مردان دوازده ساله به همراه شیر مردان هشتاد ساله همگی در پی تجارت و معامله ای دیگر هستند . در همین افکار بودم که پسر عمویم به کنارم آمد ، او دو سال از من بزرگتر و اعزام دومش بود ، به من گفت :"علیرضا بیا تا هر جا که امکانش باشه در طول عملیات همراه هم باشیم ، اینطور خیالمون از وضعیت هم راحت تره " ، نگرانی را در کلامش می شد حس کرد ، با لبخند گفتم : " حمید بیا بریم زیر اون میز آهنی تا قطع نخاع نشیم " شاید باورتون نشه من هرگز این لفظ را از کسی نشنیده بودم نمیدانم چطور به زبانم آمد ، به هر جهت با پناه بردن به اون میز ، هم از شر تیر و ترکش های عبوری راحت شدیم و هم مهم تراز آن ، اینکه با توجه به ازدحام بچه ها سرما را کمتر حس میکردیم ...

عقربه های ساعت به کندی می گذشتند ، خستگی روز و این بلاتکلیفی واقعا آزارمان میداد ، حجم عجیب آتش به حدی بود که محال بود کسی از سنگر خارج شود و سالم برگردد ، و همین موضوع باعث شد ساعت حدود دو بامداد به صورت رسمی اعلام شود که عملیات لغو شده است .

تا سحر میهمانی و پذیرایی عراقی ها ادامه داشت ، و با طلوع خورشید خیالشون حداقل برای یک روز راحت و کم کم از آن آتشباری کاستند، با روشن شدن هوا متوجه شدیم شب را در کنار یک جسد عراقی صبح کرده بودیم کمی چندش آور بود ، تازه متوجه شدیم بوی تعفن از چه بوده است. وقتی که از سنگرمان خارج شدیم باورش مشکل بود ، مانند این بود که زمین را شخم زده باشند .

دهها خمپاره و گلوله توپ عمل نکرده در گوشه گوشه محوطه پادگان در زمین خودنمایی میکرد و گلستانی را تداعی مینمود که به جای گل ، خمپاره و توپ در آن کاشته اند ...

بعد از خروج از آن سنگر کذایی ، تا ظهر بچه ها پشت خاکریز موضع گرفتند .

من به اتفاق معاون گردان و تعداد معدودی دیگر جهت توجیه در خصوص عملیات به سنگری وسط پادگان فرا خوانده شدیم .

این سنگر که کاملا مشخص است برای فرماندهی عراقی ها در آن محور ساخته شده در عمق زمین بود و دارای امکانات نسبتا مناسبی است ، برای ورود باید تعداد زیادی پله را طی میکردیم تا به کف میرسیدیم ، داخل سنگر هم متشکل از چندین اتاق مجزا بود .

علی ایحال توجیهات و دستورات لازم در مورد عملیاتی که شب بایستی انجام شود صورت پذیرفت و با آوردن نهار که مرغ بود دیگر وقوع عملیات برایمان محرز و قطعی گردید !!!

در طول روز چندین پاتک عراق توسط رزمندگان دفع شد و به نظر میرسید عراقی ها ، نا امید از پیشروی به این راضی هستند که عملیات همین جا متوقف شود اما نمی دانستند شب چه جهنمی انتظارشان را میکشد ....

عملیات کربلای پنج - شلمچه - نهر جاسم

بیست و هشتم دیماه هزار و سیصد و شصت و پنج – عملیات کربلای پنج _ نهر جاسم

عجب غروب غم انگیزی ، نورآفتاب از لابلای شاخه های درختان نخل به هم پیوسته و نیز شعله های آتشی که در دل این نخلستان زبانه میکشید منظره ای زیبا و رویایی را به وجود آورده بود ، فضا آکنده از بوی خون و باروت و صدای انفجار های پی در پی است .

امروز در دفاع از مواضع حاصل از پیشروی های شبهای قبل ، خاک تب دارو تشنه و خشک این منطقه با خون صدها جوان از بهترین فرزندان این ملت آبیاری شده است و قرار است امشب مرحله ای دیگر از عملیات کربلای پنج انجام شود .

بعد از نماز مغرب و عشا خستگی و بی خوابی موجب شد هر کدام از بچه ها در گوشه ای از سنگر به استراحت بپردازند . در زیر نور فانوس به آهستگی چهره تک تک بجه ها را از نظر گذراندم ، به طور قطع و یقین فردا با طلوع آفتاب بسیاری از آنها پر گشوده و آسمانی شده بودند ، بعضی ها شوخی میکردند و برخی نیز سکوت اختیار کرده بودند و عده ای هم چفیه را بر صورت کشیده بودند و بدون دغدغه خوابیده بودند چرا که شب پر کاری در پیش بود .

بوی دود تند ناشی از انفجارها ، چنان گلویم را فشرد که با احساس خفگی از خواب پریدم ، زمین زیر پایمان لحظه ای آرام قرار نداشت نیمه های شب فرمان شروع عملیات صادر شد .

بعد از خدا حافظی و مصافحه و گفتن و شنیدن آخرین حرفها بچه ها در دسته های چند نفری از سنگر خارج می شدند . حمید پسر عمویم هم به همراه یکی از دسته ها عازم شد وقتی که از هم جدا میشدیم تصور اینکه ممکن است برایش اتفاقی بیفتد و من سالم بمانم عذابم میداد چرا که مسلما در این صورت باید پاسخگوی پدر و مادرش می بودم هر چند او از من بزرگتر بود اما آنها دلیل اعزام فرزندشان به جبهه را هم نشینی با من میدانستند .

زمان به کندی سپری می شد ، حدود یک ربع از آغاز عملیات گذشته بود که قرار شد من در معیت آقای شریف باتفاق مابقی بچه ها به دیگران بپیوندیم .

پله های سنگر را به سرعت طی کردیم و وارد محوطه شدیم حقیقتا قیامت کوچکی بر پا شده بود از هر طرف گلوله ای می آمد وهر انفجاری زمین گیرمان میکرد هنوز چند قدمی از سنگر دور نشده بودیم که درراه به اولین شهید بر خوردیم برای اینکه از سرنوشت دوستان بی خبر نباشم رویش را در زیر نور سرخ منورها به تماشا نشستم ، غریبی آشنا بود... چند قدم جلوتر یکی دیگر و .... هر چه جلوتر میرفتیم بر تعداد شهدا افزوده می شد .

پس از مدتی از کارم پشیمان شدم چرا که فرقی نداشت اینها که اکنون در خون خودشان غلطیده اند از گردان ما باشند یا از دور افتاده ترین نقطه ایران ، بدون توجه به هویت شهدا از کنارشان عبور میکردیم ، این وضع ادامه داشت تا وقتی به خاکریز خودی رسیدیم و از اینجا پس از عبور از شکافی که در خاکریز ایجاد شده بود وارد یک معبر به عرض حدود دو متر شدیم که توسط بچه های تخریب از وجود مین پاکسازی شده بود و با روبان مشخص شده بود این روبان ها تا خاکریز عراقی ها ادامه داشت ...

من مات و مبهوت به دنبال فرمانده ام با سرعت میرفتم ، درون نخلستان صداهای گنگ و نامفهوم به همراه غرش انفجار مداوم لحظه ای قطع نمیشد ، در میانه راه به جایی رسیدیم که تعداد زیادی شهید و مجروح افتاده بود، تنها کاری که می توانستیم بکنیم این بود که آنها را از مسیر به کناری کشیدیم و به راهمان ادامه دادیم .....

یکشنبه - بیست و نهم دیماه هزاروسیصدوشصت و پنچ ( عملیات کربلای پنج ) شلمچه نهر جاسم

^{شتابان و به سرعت نخلستان ها را پشت سر مي گذاشتيم از هر سو برسرمان آتش مي باريد ... ظلمت شب ، با تابش صدها منور که مانند دانه های یاقوت سرخ بر تارک آسمان خود نمایی میکردند جای خود را به یک فضای خون فام داده بود ... ما بین خط خودی و عراقی ها دهها مجروح در خونشان غوطه ور هستند و با ذکر آماده پرواز میشوند ... راستش وقتی که از کنار هر کدامشان رد میشدم یاد خانواده های آنها می افتادم اگر جوان بود به مادر و پدرش ، اگر میانسال یا جوان دل بود بود به فرزندانش ، گاهی در چهره بعضی ها خیره میشدم ... تیرهای رسام ، با نشان سرخی}^{که از خود میگذاشتند ، سینه هوا را میشکافتند تا در جایی به وظیفه شان عمل کنند و وسیله ای شوند برای عروج کسی که شهادت روزیش بود ... اینجا صدا از هر نوعی به گوش میرسید ... صدای انفجار خمپاره های شصت که به شخص فرصت زمین گیر شدن هم نمیداد و به همین دلیل نامرد می خوانندش چون بقیه خمپاره ها حداقل قبل از انفجارشان با سوت اخطاری میدهند !!!! آواز زیبای ترکش هایی که با آهنگ خاص خودشان از کنارمان رد میشدند ، صدای داد و فریاد فرماندهان ، همینطور شیهه عراقی ها را میشد به خوبی شنید .... حالت عجیبی داشتم ... خودم هم مطمئن بودم که در این راه که میروم دیگر برگشتی نیست ... بیسیم روی پشتم سنگینی میکرد ... چند بار در مسیر به زمین خوردم ... گاهی احساس میکردم که پاهام در اختیارم نیست ... نگاهم به فرمانده ام بود تا گمش نکنم ... بالاخره به خاکريز عراقي ها رسيديم ، یک دستگاه نفربر در آتش میسوخت باید وارد کانال میشدیم ... به جهت شليک تير مستقيم ، رفتن به داخل کانال پشت خاکريز از روي تاج آن مقدور نبود ،}

^{از روزنه سنگر عراقي ها که روي کمرکش خاکريز براي ديده باني تعبيه شده بود وارد}^{شديم ... اولين نفر هم من بودم .به لحاظ ارتفاع پنجره با سطح سنگر ، سعي کردم با}^{دستانم به زمين برسم ...}

^{اما دستانم به جايي نرسيد ناچار خود را پرت کردم ،}^{به زمين سنگر نخوردم ، چرا که چند}

^{جسد عراقي کف را پوشانده بودند ، بعد از اينکه همه وارد کانال شدند}^{به اتفاق راه افتاديم}

^{دقايقي بيشتر از سقوط اين خاکريز نمي گذشت}^.

^{تعداد زيادي مجروح داخل کانال بود که نياز به مداوا داشتند}^{به دستور آقاي شريف بچه ها}

^{مشغول بستن زخم مجروحين و يا انتقال آنها به عقب شدند}^....

^{آقاي شريف با عجله به جلو رفت من نيز در طول خاکريز به راه افتادم}^....

^{هنوز چند قدمي نرفته بودم که در زير نور قرمز رنگ منورها فردي را ديدم}^{که مات و مبهوت و}

^{بي حرکت نشسته بود و اطراف را نگاه ميکرد جلو تر رفتم}^{، او را مي شناختم هم کلاسم}

^{بود و اعزام اولش ، وظيفه اش امداد گري بود}^{اما شوکه شده بود و قادر به هيچ کاري}

^{نبود و خودش نيازمند کمک و ياري ، با يکي از بچه ها که مجروحيت سبکي داشت و}

^{قادر به راه رفتن بود به عقب برگشت .}

^{دیدن مجروح و شهید دیگر برایم عادی شده بود ...}^{هر چه در طول کانال جلو تر ميرفتم تعداد مجروحين بيشتر مي شد ..... یک مجروح زیاد ناله میکرد ... چند دقیقه ای کنارش نشستم.}^{بچه شهرستان سيرجان بود و مرا به جان مادرم قسم میداد و از من ميخواست به عقب ببرمش وقتي دقيق شدم متوجه شدم با اصابت ترکش علي الظاهر بيناييش را از دست داده بود از صورت و پیشانیش خون زیادی می آمد ، با باند هايي که همراه خودش بود صورتش را باند پيچي کردم و گفتم من توان انتقالتون را به عقب ندارم ،}^{کمي دلداريش دادم و خواستم که مقاومت کند تا امداد گران سر برسند بوسیدمش ...........}

^{به راهم ادامه دادم در بین راه دو نفر را دیدم که بریده بودند مرا میشناختند ، جون نسبت به منطقه توجیه بودم با خواهش و تمنا می خواستند همراهشان به عقب بروم به آنها گفتم من نمی آیم ،}^{وقتی دلیلش} ^{را جویا شدند ، گفتم : هیچ}^{تضمینی نیست شما سالم به عقب برسین} ^{کافی است از کانال به نیت فرار خارج شده و کشته شوید}^{آیا در این صورت میتوانید} ^{جواب قانع کننده ای داشته باشین با این حرف از آنها جدا شدم ........}

^{چند صد متری جلوتر به جايي رسيدم که ديگر کسي نبود و عرض کانال را با گوني}

^{بسته بودند .}

^{تعداد زيادي مجروح و شهيد در همين نقطه بود اینها}^{جزو خط شکنانی بودند که}

^{موفق شده بودند تا اینجا پیشروی کنند ... باز}^{مجذوب چهره نورانی شهیدی شدم ، تقریبا هم سن و سال خودم بود ... برای لحظاتی خودم را در سیمایش دیدم ... تیر مستقیم چنان بدن نحیفش را آماج قرار داده بود که میشد استخوانهای بدنش را دید ... دستش به پوستی بند بود و استخوان}^{ساعدش به وضوح قابل رویت .................}

^{ازکنار گونی ها سرم را بالا بردم ،}^{در فاصله اي نزدیک چند عراقي با ايجاد يک سنگر}

^{راه را بسته و مانع پيشروي شده بودند ...}^{با ديدن من يک نواررگبار شليک کردند ،}

^{داغي گلوله ها را که از بالاي سرم رد مي شدند حس کردم ...}

^{بي اختيار روي زمين افتادم ، سينه خيزحدود بيست متر به}^{عقب آمدم ، تعدادي از}

^{بچه ها را ديدم ، کنارشان نشستم تا دستور بعدي برسد}^{و ....}

^{موقع نماز صبح بود ، لباس من آغشته به خون پاک و مقدس شهيدان و مجروحين}

^{شده بود ، تيمم کردم و داخل سنگري به نماز مشغول شدم ،}

^{احساس خوبي داشتم که قابل بيان نيست اما همين قدر ، بگويم که شیرینی و حلاوت آن دو رکعت در صحنه کارزار و میدان نبرد در کنار شهدا هنوز مرا به وجد می آورد}^...

یکشنبه - بیست و نهم دیماه یکهزاروسیصدوشصت و پنج -شلمچه - نهر جاسم

_{شب را همه با آرامش آن ميشناسند وسحر را با راز و نياز ... اما شبي را که پشت سرگذاشتم آن چنان مملو از هياهو و صدا بود که حتي تصور آن نيز قطعا در هيچ روزي تکرار ناشدني مينمايد . سحرگاهان ، بسياري سجاده خون پهن کرده و نماز عشق به پا داشتند و تسبيح يار گفتند و به وصال دوست رسيدند . به راحتي و وضوح مي شد درهاي باز آسمان را ديد و صداي بال فرشتگان را که براي همراهي و مشايعت و استقبال از بهترين ، عزيزترين و مقرب ترين بندگان خدا ، در حرکت بودند را شنيد ... گويي خورشيد هم تاب نياورده و تحملش به سر آمده بود ، چرا که فکر ميکرد قافله عشاق بروند و او از ديدن راهيان محروم شود ، هر چند نمي دانست حرکت کاروان شهادت شب وروز نمي شناسد و مقدر شده است بسياري از مسافران در حضور او به خيل راهيان نور بپيوندند .... با روشني آسمان معدود عراقي هايي که در کانال مانده بودند دستها را بالا برده و تسليم شدند .}

_{امدادگران مشغول مداوي مجروحين و انتقال آنها و شهدا به عقب هستند .}

_{ماندن در کانال ديگر مقدور نيست ، چرا که کانال از سمتي که به عراق منتهي ميشود فاقد خاکريز بوده و در تيررس و ديد دشمن است . قبل از روشني کامل هوا با احتياط و با سرعت يکي پس از ديگري کانال را ترک کرده و به پشت خاکريزي که رو به ايران ساخته اند ميرويم و در مقابل دشمن موضع گرفته و در فواصل چند متر از هم شروع به حفر جان پناه مي کنيم . هنوز ساخت سنگرها به اتمام نرسيده که به وسعت و حجم آتش دشمن افزوده ميشود و اين نشانگر آغاز تحرک عراقي ها براي پاتک و باز پس گيري نقاطي است که شب گذشته از دست داده اند ...}

_{براي ديدن وضعيت با آرامي به راس خاکريز رفتم . روبروي ما در فاصله اي نزديک نيروهاي عراقي در پناه صدها زره پوش که کثرت آنها به حدي بود که از راست و چپ تا افق ديد تا جايي که چشم کار ميکرد آرايش گرفته و در حال تدارک حمله به ما بودند ... قبل از شروع پاتک ، تانک هاي عراقي با حرکت در عرض جبهه خودشان وايجاد سر و صدا و به راه انداختن دود و گرد و خاک قصد تضعيف روحيه و ارعاب وترساندن ما را داشتند که تاثير نداشت . بالاخره پاتک دشمن شروع شد .}

_{در همين احوال نيروهاي تازه نفس به جمع ما پيوستند . با نزديک شدن تانک ها آرپي جي زن ها مشغول شکار تانک شدند ، گهگاهي خمپاره اي يا شليک مستقيم تانکي باعث جراحت يا شهادت عده اي مي شد . هر چه زمان مي گذشت آتش دشمن بيشتر و بيشتر مي شد و تلفات ما نيز به تبع آن افزايش مي يافت .}

_{در اين زمان بود که بيسيم را در آورده و با کمک به آرپي جي زن ها در قرار دادن گلوله در سلاح سعي کردم موثرتر باشم ، گاهي هم به کمک بچه هايي ميرفتم که مهمات به جلو مي آوردند ... در حين دفع پاتک بسياري به خاک و خون غلطيدند . برايم مسجل و حتمي بود که برگشتي ندارم .}

_{در همين اوضاع خمپاره اي از بالاي سرم رد شد ، خواستم خيز بردارم که ديگر ديرشده بود و انفجار و موج ناشي از آن مرا چندين مترپرت کرد ، به پشت روي زمين افتاده بودم ، گوش هايم چيزي نمي شنيد ، به نظرم آمد که زمان از حرکت بازايستاده و متوقف شده است ، درد و سوزشي حس نميکردم ، بدنم مانند کسي که دچار برق گرفتگي شده است سخت ميلرزيد ، گيج بودم و نميدانستم چه اتفاقی برايم رخ داده براي لحظاتي صحنه هاي عجيبي از جلوي چشمم عبور کرد ناگهان احساس سبکي خاصي کردم ، مانند پر شناورشده بودم و به آرامي بالا ميرفتم ، ديگر اختيار هيچ جاي بدنم را نداشتم هر چه سعي ميکردم بي فايده بود و قدرتي براي کنترل خودم نداشتم.احساس عجيبي داشتم که مي دانم زبان از بيانش قاصراست.}

_{به نوعي بر محيط احاطه داشتم ، در يک آن تصميم گرفتم که نروم وبا دستهايم سعي کردم زمين را بگيرم و همينطور شد و در لحظه اي همه آن حالات رفت و من در ميان عده اي مجروح ديگر افتاده بودم .....}

کربلای 5 - شلمچه - نهر جاسم - 29/10/1365

اکنون دیگر توان هیچ کاری نداشتم .

حتی قادر به حرکت دستهایم هم نبودم .

با شدت خونریزی ، رفته رفته قدرت دیدم کم می شد .

تشنگی عجیبی تمام وجودم را می سوزاند .

توقع کمک در این اوضاع و احوال بیهوده و عبث بود ، به نوعی تسلیم وضعیت خود شدم ، اما تشنگی سخت آزارم میداد ، نا خودآگاه طلب آب میکردم و دیگر اصلا به فکر مجروحیتم نبودم ... دقیقاٰ یادم نیست که چه مدت گذشت ولی خورشید تقریبا وسط آسمان بود . چند تا از بچه های گردان مرا بر روی برانکادی گذاشتند و رفتند ، خونریزی پشتم بر کف برانکاد حالت چسبندگی خاصی ایجاد کرده بود و با هر تکان کوچکی صدای خونی که روی برانکاد بود به گوشم میرسید ... بالاخره آنچه که بر دلم گذشته بود به وقوع پیوست . از قبل میدانستم که دیگر با پای خودم بر نمیگردم . آری من هم حالا دیگر سهم خودم را از سفره جهاد گرفته بودم ... عدم توانایی در حرکت باعث شد یاد جانبازان ویلچری افتادم با بغض و درماندگی از امام زمان خواستم حداقل دستهام را به من برگردانند ... بی درنگ دستهایم جان گرفتند و در همین حین یکدستگاه ماشین سیمرغ که مهمات و غذا آورده بود با سرعت از کناره خاکریز رد شد . دوستانی که سالم بودند در برگشت این خودرو ما را با عجله در قسمت بار گذاشتند و راننده هم بدون هیچ توقفی با سرعت به سمت عقب آمد . سرعت خودرو به حدی بود که ما را درهمدیگرمیپیچاند ... بالاخره ایستاد . پس از توقف چند نفر که انگار آماده بودند ما را به داخل آمبولانس انتقال دادند . درون آمبولانس علاوه بر من چند تا مجروح دیگر که توان نشستن داشتند وجود داشت در حین حرکت هر چند میدانستم دادن آب به جهت اینکه موجب تشدید خونریزی میشود وتقاضای آن برایم سودی ندارد ولی من فقط آب میخواستم و به نوعی التماس میکردم اما راستش دیگر حتی قدرت حرف زدن هم نداشتم و حس میکردم بجز خودم هیچکس سخن مرا نمی شنود هراز گاهی انفجاری در نزدیکی آمبولانس اتفاق می افتاد به هرحال پس از رسیدن به بیمارستان صحرایی چند نفر به بالینم آمدند و بعد از تخلیه محتویات جیبم ، با قیچی تمام لباسهایم را پاره کردند و با یاداشت کد پلاک وپرکردن یک فرم ، محل اصابت ترکش را بانداژ کردند ...

پیرمردی به بالای سرم آمد از شهر و دیارم پرسید اما من فقط آب میخواستم ...آب ... آب

دیگر تاب و تحمل نداشتم ... گاهی از حال میرفتم و گاه بهوش می آمدم...

خیسی لبان خشک شده ام مرا به خود آورد ، دیدم همان پیرمرد یک قطعه گاز خیس بر روی لبانم گذاشته و نوازشم میکند . آنچنان احساس رضایت و راحتی کردم که قابل توصیف نیست اما چه سود هنوز دقیقه ای نگذشته بود که دوباره آتش به جانم افتاد ...

از اینجا دیگر لحظاتی بی هوش میشدم و گاهی بهوش می آمدم ...

با هلیکوپتر مرا با تعداد زیادی مجروح به اهواز منتقل کردند و به بیماستان شهید بقایی بردند .

تمام اتاق ها و راهروهای بیمارستان مملو از مجروح بود . انبوه بچه های مجروح رسیدگی را کند کرده بود . مرا با همان برانکاد گوشه راهرو گذاشته بودند ... در همین بیمارستان بود که شخصی نمیدانم از سر دلسوزی یا ... یک لیوان آب به من داد ... هر چند تشنگی ام مرتفع شد ولی حالم خیلی بد شده بود ، حالا دیگر تاریکی شب همه جا را فرا گرفته بود .

بدون اینکه کاری برایم انجام دهند بعد از ساعتها که به کندی هم گذشت به فرودگاه اهوازاعزام شدم وضعیتم به صورتی بود که واقعا درک درستی از اطراف نداشتم هر گاه که جابجایم میکردند متوجه میشدم ، سوزش و درد محل اثابت ترکش هم کم کم بر من مستولی میشد .

تعداد زیادی مجروح در چندین طبقه درون هواپیمای سی 130 استقرار یافته بودیم . فضای هواپیما علاوه بر صدای سهمگین موتورها پر بود از آخ و ناله مجروحین ونجواهایی که برایم نامفهوم و گنگ بود ...

از این شب کذایی فقط این را بگویم که پرواز ما بدلیل اینکه در اوج عملیات کربلای 5 بودیم و به لحاظ عدم پذیرش بیمارستانهای مختلف بالاخره بعد از چندین بار نشستن و بلند شدن ساعت 7 به زمین نشست و با باز شدن درب انتهای هواپیما تخلیه مجروحین و شهدایی که در آسمان آسمانی شده بودند آغاز شد ...

اولین سوالی که از افرادی که آمده بودند ما را ببرن کردم این بود که:

^{ما کجاییم ؟؟؟}

تولدی دوباره ...

زندگی ما انسانها نوعاً به گونه ای است که قادر نیستیم علیرغم اختیار در انتخاب مسیر بر جبر محتوم اثر بگذاریم و حقیر اعتقاد دارم در دفاع مقدس هشت ساله هیچ تیر و ترکشی بدون ماموریت و استحقاق نصیب رزمنده ای نشد .

این واقعیت غیر قابل انکار است که در هر جنگی کشته شدن ، زخمی شدن و اسارت از بدیهی ترین نتایجی است که افراد در گیر در کارزار همواره در معرض آن قرار دارند اما با نگاه دینی و ارزشی مبتنی بر تعالیم اسلام با اطمینان و یقینا میتوان گفت در جنگ ما هر کدام از عواقب مذکور علی الخصوص شهادت فقط قسمت کسانی شد که ظرفیت آنرا در خود ایجاد نموده بودند و لیاقت داشتند ودر یک کلام هر چه به هرکس داده شد حقش بود ...

با عقل مادی و علم بشری درک و تشخیص نعمت با نقمت و تمایز بین آنها ممکن نیست چه بسا در خواست هایی از خداوند داریم و برای رسیدن به آنها نذر و نیاز میکنیم ولی فی الواقع نیل به آنها به نفع ما نیست و بالعکس بسیاری از اتفاقات حادث بر ما که ظاهرا بلا هستند اما در حقیقت عین نعمت و لطف حضرت دوست به ماست ...

بنده برای خودم دو تاریخ تولد قائلم یکی ۲۵/۵/۱۳۵۰ روزی که پا به عرصه این دنیای خاکی نهادم و دیگری ۲۹/۱۰/۱۳۶۵ که زندگی جدیدی را آغاز کردم . در این زمان تقدیر برایم سرنوشتی رقم زد که نه تنها شکوه و شکایتی از آن نداشته و ندارم بلکه آنرا منتهای محبت معبودم میدانم که نعمتی به من ارزانی نمود که لایق آن نبودم و استحقاقش را نداشتم ...

بعد از تولد دومم هر بار که آهی کشیدم یا دردی را متحمل شدم و یا زخم زبانی دل آزرده ام کرد بیشتراز پیش حسش کرده ام ...

آنچه که در این طریق اهمیت دارد ثابت قدمی و صبر است و اگر هدایت خودش نباشد هر لغزشی موجب میشود با وجود تحمل این همه مصائب و مشکلات و درد و رنج ناشی از معلولیت و مجروحیت ، مصداق بارز خسرالدنیا و الاخره باشیم و از آن بدترو دردناک تر شرمندگی مقابل شهداست ...

و اما ادامه ماجرا :

پس از ساعتها پرواز ، هواپیمای c130 حامل مجروحینی که حالا عده ای از آنها در آسمان آسمانی شده بودند در فرودگاه بندر عباس آرام گرفت .

تعداد زیادی آمبولانس روی باند فرودگاه آماده انتقال ما به بیمارستان بودند .

هوای مطبوع بندر بیشتر بهاری بود و لطافت خاص این فصل را داشت و از سوز و سرمای زمستان خبری نبود .

هنوز هم تشنه بودم اما دیگر توانی نداشتم حتی طلب آب بکنم .

به بیمارستان منتقل شدیم . مجروحین بر اساس نوع و سطح و میزان جراحت و وخامت حالشان تقسیم شده بودند و به آنها رسیدگی می شد. وضع من هم تعریفی نداشت . نمیدانم از خستگی و بی خوابی دو سه روز گذشته بود یا به دلیل تزریق دارو ، شاید هم علتش خون ریزی و ضعف بود هرازگاهی چشم باز میکردم و باز بی حال می شدم ...

تیم پزشکی بر بالینم حاضر شدند . آنچه که برایم اهمیت داشت اطلاع از مجروحیتم بود . هنوز نمیدانستم چرا قادر به حرکت نیستم و دلیل عدم تسلط و اختیار پاهایم چیست ؟ تنها پاسخی که شنیدم این بود که انشالله به زودی سلامتی خودت را به دست خواهی آورد ...

با رفتن پزشکان چند نفر دیگر آمدند . ظاهرا برای عمل جراحی آماده ام میکردند ...

دقائقی بعد به اتاق عمل منتقل شدم . هیچ اطلاعی از ماهیت جراحی و علتش نداشتم . تصورم بر این بود که بعد از عمل سلامتی ام به من بر خواهد گشت و با پای خودم به خانه و دیارم بر میگردم ...

در اتاق عمل پس از تزریق دارو و استنشاق گاز در حین صحبت با پزشک بیهوش شدم ...

تنها چیزی که به یاد می آورم احساس خفگی شدید و شلنگی بود که در گلویم مانع تنفسم بود و سخت آزارام می داد ...

گیج بودم و حالت تهوع و سردرد شدید داشتم ...

گهگاهی با داد و فریاد مجروحی چشم باز میکردم و همین که صدا ها کم میشد پلک ها یم سنگین می شد ...

غروب آفتاب دومین روز تولدم بود .

خانمی آمد و گفت شماره تلفن بده تا به خانواده ات خبر بدهی ، اول گفتم : لازم نیست حالا که عمل کرده ام با بیرون آوردن ترکش و به دست آوردن سلامتی نمی خواهم خانواده ام را بیخودی نگران کنم ...

اصرار و توجیهاتش نتیجه داد ... تلفن نداشتیم شماره تلفن همسایه مان را دادم . هنوز چند دقیقه نگذشته بود شماره را گرفتند .

پشت خط زن همسایه بود . حرف زدن برایم سخت بود . بعد از سلام سخت نبود تا بفهمد مجروح شده ام . یک جمله را نمیتوانستم تا آخر بیان کنم . نفسم بند می آمد و شکسته شکسته و بریده صحبت میکردم . اصرار داشت بداند از چه ناحیه ای مجروح شده ام ! گفتم :ترکش کوچکی به پایم اصابت کرده و چیز مهمی نیست ...

بالاخره مادرم گوشی را گرفت ... سلام کردم ... تنها چیزی که شنیده می شد ، صدای زجه و ناله و گریه بود ... اصلا حرفی بین ما رد و بدل نشد ... پدرم گوشی را گرفت فقط سئوال کرد : بابا بگو کدام شهر و کدام بیمارستانی ؟ گفتم : بندرعباس بستری هستم ... تا آن لحظه نام بیمارستان را نمیدانستم . همان خانم گفت : بگو ( بیمارستان شهید محمدی ) ...

منبع و ماخذ:وبلاگ جانبازعزیز علیرضا برهانی نژاد

متن فیلم زندگانی شهید محمد نگارستانی

negarestani — Wed, 14 May 2008 16:41:00 GMT

به نام خدا

مادر شهید :

شهید شش روزه بود که مادر وخواهرم به منزل ما آمدند وشام درست کرده بودند که همسایه ها به منزل ما آمدند وگفتند که مجلس حدیث کسا دارند ودعوت کردند.

من به آنها گفتم که شما بروید بعد از انکه آنها رفتند من هم چادرم را پوشیدم وکودکم را برداشتم وبه مجلس رفتم وتا آخر هم آنجا ماندم .از اخلاق وروحیات ایشان این بود که هیچ وقت کسی را اذیت نمیکرد محمد شعر هم میگفت یک روز محمد به خانه آمد گفتم مادر بیا برایت غذا درست کنم کاسه آبگوشتی در دست داشت گفت نه من همین ها را می خورم .

پدر شهید :

وقتی که شهید به دنیا آمد کسی در منزل نبود فقط مادر ویک خواهر وبرادرش که قبل از رسیدن ماما وبه راحتی هنگام نماز ظهر به دنیا آمد.قبل از پیروزی انقلاب مرتبا در منزل ما جلسه بود که شهید آتشی هم می امدند ومحمد همیشه در این جلسات حضور داشت همیشه محمد در جریانات قبل از انقلاب حضور داشت بطوری که من در این دوران زیاد ایشان را در منزل نمی دیدم .در جریان آتش سوزی مسجد جامع آن روز دیدم که به خانه آمد وبا عجله شیشه های نارنجکهای دستی را برداشت وبه بیرون رفت هرچه پرسیدم کجا میروی چیزی نگفت من هم با دوچرخه به دنبالش رفتم دیدم که در مسجد غوغائی است که پسر دیگرم حسن را آنجا دیدم . در بین هشت فرزندم محمد نمونه بود وبسار پسر خوبی بود همیشه قرآن میخواند وبه بچه های محل هم درس می داد بچه فر مان بر وبا عزتی بود هنوز جنگ شروع نشده بود که به خانه آمدم وگفتند محمد میخواهد که به جبهه برود گفتم کجا میخواهی بروی جنگی که نیست گفت من به کردستان میروم وقتی که به آبادان رفته بود یک روز جمعه به خانه تلفن کرد که من گوشی را برداشتم به من گفت بابا خانه ای؟گفتم خوب چه کار کنم گفت بلند شوید وبه تشیع جنازه اخلاقی بروید یک شب خواب دیدم که یک دندانم کنده شده ودندان دیگرم شکسته شده است صبح برای خانم تعریف کردم که خانم مرا دلداری داد وگفت بلند شوید نماز بخوانید و از این فکر ها نکنید شهید معافی می گفت که آنروز (روز شهادت محمد) به او گفتیم که محمد تانک دارد بچه ها را می کشد بلند شد وگفت که الان می زنمش که یکدفعه دیدم صدای الله اکبر خودش به آسمان بلند شد شعر میگفت اما می دانست که من علاقه ای به شعر ندارم که شهید معافی گروه سردی به نام گروه سرودمحمد نگارستانی

براه انداخته بود از کلاس پنجم ششم شعر می گفت وهمیشه کاغذ وقلم دستش بود ومینوشت محمد همیشه می گفت هر کسی که حتی اسم امام را کوچک ببرد حق ندارد سر خاکم بیاید همیشه دلم برایش تنگ می شود لحظه ای نیست که به یادش نباشم بچه ام نبود بلکه نور چشمم بود خدا رحمتش کنند .

خواهر شهید:

بعد از اذان ظهر بود هنگامی که مادر مشغول خواندن نمازظهر بود در هنگام سجده صدای ناله ایشان را شنیدم که یا ابوالفضل می گفت ما کنارشان رفتیم که گفتند بروید وخاله تان را صدا بزنید در آن موقع خانه خاله ما در همسایگی ما بود تا ما رفتیم ایشان را صدا بزنیم بچه به دنیا آمده بود بسیار کودک شیرینی بود در هنگام نماز صبح به در خانه همسایه ها میرفت وآنها را برای نماز صبح بیدار میکرد در جریان آتش زدن مسجد جامع آن روز از همسایه ها ماجرا را شنیدم خیلی نگران شده بودیم که تقریبا هوا تاریک شده بود که محمد آمد خواندن نماز را خیلی زود یاد گرفت رابطه او با همه خواهر برادر ها بسیار خوب بود وقتی که کردستان شلوغ شده بود آنجا رفت یادم نمیرود آخرین باری که داشت می رفت من وبرادرم با ماشین مقداری از راه را دنبال قطار به دنبالش رفتیم که سرش را از پنجره بیرون آورد وفریاد می زد و نام تک تکمان را صدا میزد ومیگفت خداحافظ.

حاج عباس نگارستانی برادر شهید:

شهید محمد نگارستانی در سال 1343در شهر کرمان متولد شد.تولد شهید محمد همراه نماز ظهر واذان بود.تحصیلات ابتدائی وراهنمائی را در شهر کرمان گذراند در دوران کودکی در محله به عنوان کودک سحر خیزی که صبح ها همسایه ها را برای نماز بیدار می کرد می شناختند در جریان تظاهرات قبل از انقلاب علی رغم اینکه نوجوان بود اما در پخش پوسترها واعلامیه های حضرت امام (قدس سره الشریف)نقش فعالی داشت واعلامیه ها را به صحنه تظاهرات میرساند درست یادم هست که بهمراه حجةالااسلام والمسلمین پور جوپاری وتعدادی دوستان دیگر نارنجک های دستی می ساختیم وقتی می خواستیم آنها را سر قرار ببریم آنها را لای روزنامه پیچیده ودر ساکی می گذاشتیم و از محمد می خواستیم که آنها را به محل برساند وایشان با جرات وشجاعت وبدون هیچ واهمه ای این کار را انجام می داد که بیش از حد کاریک نوجوان بود ورود به دوران دبیرستان مصادف بود با پیروزی شکوهمند انقلاب اسلامی.محمد از کودکی نماز می خواند بطوری که وقتی کلاس سوم دبستان بود چون نماز را صحیح میخواند به عنوان پیش نماز مدرسه انتخاب شده بود حتی بچه های کلاس چهارم وپنجم وششم هم به او اقتدا می کردند در تابستان 1359 به منطقه سومار وکامیاران اعزام شد در تابستان 1360 به عنوان مسئول کمیته فرهنگی جهاد سازندگی راین مشغول فعالیت شد در ان زمان به همراه تعدادی از دوستانش مسئولیت تشکیل کلاسهای قرآن واعزام روحانیون به روستا را به عهده داشت وکلا کارهای فرهنگی که در راستای اهداف نظام مقدس جمهوری اسلامی بود انجام میدادآخرین دفعه که می خواست به جبهه برود از مسجد جامع اعزام می شد وقتی توی صف داشت می رفت من پیش او رفتم وگفتم شما 50تومان از من می خواهی بیا بگیر همراهت باشد که گفت من پول نمی خواهم شما خرج مسجد محل کنید. شهیدمعافی برای من نقل می کردکه من خرج گذارآرپی جی محمد بودم محمد آر پی جی خوب می زد وقتی که ایشان زخمی شده بود من سرش را درآغوش گرفته بودم که با گفتن یک الله اکبر به شهادت رسید شهید محمد نگارستانی با اینکه نوجوانی بیش نبود اما قلم وافکار ایشان بسیار هنرمندانه بود بنده یقین دارم اگر ایشان شهید نشده بود بی شک یکی ازمعدود هنرمندان ارزشی مملکتمان بود اگر به نامه ها ومکاتبان ایشان توجه کنید خواهید فهمید که علاقه بسیاری به روحانیت داشت وموفقیت ایران را در سطح منوط به اطاعت محض از فرامین واوامر ولایت مطلقه فقیه می دانست.

حاج حسن نگارستانی برادر شهید:

از سن 12-13 سالگی که سالهای 57-56بود در راهپیمائی ها شرکت می کرد ونقش فعالی داشت محمد از کودکی به یادگیری قرآن ومعارف اسلامی علاقه وافری داشت ایشان موسس کتابخانه مسجد امام حسن(ع) که اولین کتابخانه محل بود بودند جزواولین بچه های سپاه بود که به کردستان اعزام ودر کامیاران ومریوان مشغول مقابله با دشمنان انقلاب اسلامی شد در عملیات فتح آبادان به همراه برادرم حسین شرکت کرده بود وزخمی شده بود وبا وجود ترکش یکی در دست ودیگری در پایش حاضر نشده بود که به بیمارستان برود یادم هست که قبل از عملیات طریق القدس یک روز توی گردان مشغول به نگهبانی بودم از دور دیدم که محمد به اتفاق چند تا از دوستانش که اکبر محمد حسینی ، رسول همایون فر هم جزوشان بودند ودر عملیات فتح آبادان شرکت کرده بودند به طرف من می آیند ترک پست کرده وبه سویش رفتم او را در آغوش گرفتم وبوسیدم با ناراحتی به من گفت چرا پستت را ترک کردی گفتم بعد از چند ماه دوری برادرم را دیدم گفت خوب برادرت را دیدی چرا پستت را ترک کردی گفتم خوب دلم برایت تنگ شده بود دوستت دارم. با ناراحتی گفت تو حق نداری که من را دوست داشته باشی من بنده ای از بند گان خدا هستم چند روزی رادر آنجا در یک مدرسه بودیم در حالی که به عملیات بستان نزدیک می شدیم شب دوم وقتی که بچه ها را به مقر برگرداندند تا نزدیکی های صبح با هم صحبت کردیم که محمد رو کرد به من گفت که فردا درعملیات اگر من را زخمی دیدی چه می کنی ؟

گفتم خوب معلوم است فورا به کمکت می آیم که با تندی گفت که چنین حقی نداری تو به عنوان یک رزمنده اینجائی وباید به عملیات ادامه بدهی در آخر به من گفت که مطمئن باش من فردا شهید می شوم شب سوم که می خواستیم به طرف خط مقدم حرکت کنیم محمد به همراه تعدادی از برادران دیگر بعنوان آر پی جی زن وخط شکن جلوتر می رفت وما هم به دنبالش حرکت می کردیم وقتی از پشت او را دیدم به یاد صحبت دیشب او افتادم وبدنم شروع به لرزیدن کرد نم نم باران می آمد واشکم جاری شد هیچ وقت آن لحظه ومکان وحالت را فراموش نمی کنم وقتی جلو می رفت آرام آرام یا حسین یا حسین میگفت میخواستم صدایش کنم که دیگر رفته بود. یک روز قبل که قرار بود عملیات آغاز شود بیدار شدم دیدم محمد نیست به دنبالش گشتم ندیدمش بعد از لحظاتی دیدم که دارد از دور می اید گفتم کجا بودی گفت یک لحظه یک حالتی به من دست داد که احساس کردم که آخرین باری است که خورشید را می بینم به کناری رفتم وشعری را سرودم که توی کیفم است بعدا بردار وبخوان یاد همسنگران وهمرزمان شهیدش همیشه با او بود در روز های آخر یادم هست که محمد گفت خواب شهید سیف الدینی را دیدم که به من می خندید ومی گفت محمد به دنیا وابسته شده ای تا کی میخواهی که در دنیا بمانی از دنیا چه می خواهی بیا پیش ما بیا ،

عملیات که شروع شد آمدم جلو دیدم بدنش پاره پاره شده واز سینه به پائین تمام بدن پاره شده بود وقتی که به صورتش نگاه کردم چشمانش هنوز نیمه باز بود ولبخند می زد .محمد یک روح شاعر گونه ولیکن کاملاً اسلامی داشت.

از وصیتنامه شهید:شیعه دو قبله دارد

negarestani — Sat, 19 Apr 2008 15:44:00 GMT

شیعه دو قبله دارد مکه برای عبادت،

و کربلا برای شهادت

من در مقابل کعبه کم عبادت کرده ام پس بگذار،

شیعه بودن خود را، با شهادت در کربلا ثابت کنم.

از متن وصیت نامه شهیدمحمد نگارستانی قبل از عملیات طریق القدس(1)

مردگان گریه کنید از برای زندگان

negarestani — Sat, 19 Apr 2008 13:45:00 GMT

شعر زیر را شهید محمد نگارستانی سروده اند که بعد از شهادت ایشان در لابلای کتابهایشان دیده شده

مادرم ای خواهرم پدرم ، برادرم

گشته وقت کارزار یا حسین، یا که یزید

سازشی نتوان بکرد با عدوی انقلاب

رهبرم باشد خمینی نایب صاحب الزمان

او بود دشمن برای مترفان ، مستکبران

او بود یاور برای مسلمان ، مستضعفان

مسلمین ای مسلمین یاوران انقلاب

گشته وقت کار زار با عدوی انقلاب

هم به کردستان و خوزستان هم به شهر خودتان

هم به سومار و آبادان هم به جامعه ات

هر کجا و هر زمان سرزمین کربلاست

دشمن دین در کمین یاورش منافقین

گشته وقت کار زار با عدوی انقلاب

سازشی نتوان بکرد یا حسین، یا که یزید

مردگان گریه کنید از برای زندگان

مردگان ضجه زنید از برای شهداء

گریه کن ای شهر من خون بگری ضجه بزن

کن دعا که ای خدا حفظ نما رهبر ما

کی می آید مهدی ما بفرست مهدی ما

تاکند جهان پر از عدل و داد و مهر وصفا

تا شود پرچم حق سرفراز ارمغون خلق

تا ببینند مسلمین صبح پیروزی خویش

کی می آید مهدی ما ای خدا و ای اله

مردگان گریه کنید از برای زندگان

مردگان ضجه زنید از برای شهداء

نامه های شهید به خواهر خود

negarestani — Fri, 14 Mar 2008 13:13:00 GMT

برای مامان و شهین و بابا و فامیل نخوان

۱۳۵۹/۸/۲۴

بسم الله الرحمن الرحیم

والعصران الانسان لفی خسر الا الذین امنو و عملوالصالحات و تواصو بالحق و تواصو بالصبر

قسم به انسان کامل(عصر) براستی که تمام انسانها زیانکارند مگر کسانیکه ایمان آوردند و عمل نیک انجام دادند و پایداری کردند بر حق و پایداری کردند بر صبر

خواهر عزیزم سلام

برایت از درگاه تک گردون قدرتمند آرزوی سعادت که همانا گام برداشتن در صراط مستقیم و حرکت بسوی خداگونه شدن است خواهانم

خواهر جان

اگر تا روزی ک این نامه بدستت رسید شهادت نصیب من نگشت برای شهادتم دعا نمای که من در خود این قدرت را می بیننم که پس از برگشتن بتوانم رسالت خون این همه شهید را بردوش بکشم من می توانم دردهایشان رابیان کنم غمهایشان را برطرف نمایم و آرزوهایشان را تحقق نمایم آری من نمی توانم زینب گونه شوم پس برایم دعاکن که دراین ایام عاشورا چون یاران حسین پایدار در مقابل لشکر کفار بایستم و بکشم در راه خداوکشته شوم در راه خدا

و از کدامین درد خویش سخن بگویم که اگر شهید نگردم مطمئن باش از درد خواهم مرد نه درد جسمی بلکه دردهائی عمیقر تر که دردهای روحی نام دارند .

خواهرم اینجا درگیری است و دشمن هنوز در داخل مرزهای اسلام، اما گویا فرماندهانمان هنوز از خواب بیدار نشده اند و فریاد قم فانذر امام که گفت موضع تهاجمی بگیرند در آنان اثر نکرده چند روز به خط دوم آوردنمان تا بقول آنان خستگی را رفع کنیم جاهلند و نادان، چراکه نمی دانند سرباز اسلام در نبرد بین حق و باطل چیزی بنام خستگی آشنا نیست غریبه ای است که حتی فکر بودنش را نمی کند و در اینجا نیز می گویند سنگر بگیرید و این دلیل سستی ماست که آنقدر برجایمان ماندیم و از پیشروی خودداری کردیم که امکان پیشروی دشمن نیز می رود می گویند با طرح باید کارکرد بی برنامه نمی شود فقط اگر شبیخون می خواهید بزنید بروید بزنید آخر مگر شبیخون کاری می کند بر فرض که ده نفرشان را کشتیم باید برگردیم به همینجا بدون پیشروی .

ولی ما امیدواریم چرا که خدا به ما وعده داده است نصرمن الله و فتح القریب

- جاء‌الحق و زهق الباطل ان الباطل کان زهوقا

- و در آیه۲۰ سوره توبه که می گوید الذین امنو و هاجرو و جاهدو فی سبیل الله باموالهم و انفسهم اعظم درجه عندالله و اولئک هم الفائزون .

و خدا بهترین وفا کننده به عهد است و بدان که بسیار یاریمان می دهد توپهایی که در اطراف بخورد منفجر می شود و آنهائی که نزدیک یک سنگر ما به گل می نشیند و حتی گلوله های زمانی توپخانه این دون صفتان نیز گوئی با ما دوست است به داخل سنگر می آید به زمین فرو می رود اما به ما نمی خورد

به هر صورت چون یاری خدا را داریم و چون خدا به ما وعده داده است به پیروزی ایمان داریم که بقول اما اگر بکشیم پیروزیم و اگر کشته شویم باز پیروزیم در هر صورت ما پیروزیم اما خدا کند که شهید شوم تا دیگر این رسالت عظیم که هماناشیعه بودن است از دوستم برداشته شود .

و تو خواهرم

تو زینبی و می خواستم تو به حوزه علمیه بروی تا زینب بمانی و هر چه و هر کس خواست تو را از این کار بازدارد کنار بزن به تحصیلت ادامه بده و این شرط را نیز به مامان بگو و آنچه که خدا می خواهد آن بکن و لوکره المشرکون هر چند مشرکان را خوش نیاید برادرانم را بعد از شهادتم تقویت روحی کن تا راهم را بپیمایند و تو خود نیز فاطمه را الگو بگیر و زینب گونه جهادکن با حجاب و پاکیت و با فریادت و با قلمت مهمترجهاد کن با نفست، ازخوراک ببُر، از خواب ببر، از تجملات ببر، از تکبرات ببر، و کلاً از پلیدها ببر، و با خوبیها پیوند ببند و خوبیها را از نفست مپرس که چه هستند در قران بدنبالشان بگرد هر چه می خواهی بخوان اما قرآن و نهج البلاغه را بیش از همه در نماز شبت از خدا بخواه که مرا ببخشد و عفوم نماید و شاهد باش که هل من ناصر ینصرنی حسین را من لا نگفتم بلکه گفتم آری ای حسین من هستم من منه یه نوجوان، می دانم که نیستم اما تو مرا همچون قاسم بن حسن بدان و بعد از شهادتم گریه نکنی و عزا نگیر شادباش و جشن بگیر اما نخند که مؤمنین را باخنده سرو کاری نیست و در مقابل مشکلاتی که در زندگی بر تو وارد می شود صبر کن شکیبا باش که خدا با صابرین است و او بوسیله کاستن از مال و جان و عزیزان، ما را آزمایش می کند. خدا کند که از این آزمایش سرافراز بیرون آئیم .

این نامه را قبل از شهادتم برای مامان و دیگران نخوان در پایان از خدا می خواهم که عمر اماممان را طولانی کند و در قیامت مارا جز یاران حسین و پیغمبر و پیروان خمینی قرار دهد و ترا یاری دهد که بتوانم تکالیف شرعی خویش را انجام دهی .

والسلام علکیم وحمه اله و برکاته

محمد

نامه شهید به خواهر خود:

خواهرم عزیزم مهین جان

برای وجود پاکتان از ایزد متعال سعادت آرزو مندم

وامیدوارم که روحتان نیز درهرچه تکاملتر شدن گام

بردارد

از دیدن نامه ات بسیار شاد گشتم اما نوشته بودی

ایران وایرانیان. از تو این را انتظارنداشتم چرا که

ایران هیچ اهمیتی ندارد,چه فرق میکند از شکل گربه

به شکل قورباغه تبدیل شود,بلکه تنها چیزی که مطرح است

مکتب است واینکه مکتب زبون باشدیا سرافرازدرحال پیاده شدن

باشد یا درحال فراموش شدن.

مهین جان

اینجا که هستم چندان شلوغ است فقط گاهگاهی چند تائی خود نمائی

میکنند ضربه ای میزنند و بلافاصله گریزان میشوند امّاکرمانشاه بسیارخبراست.

مهین

چند روز پیش دو میگ عراقی از بالای سر ما رد شدند و کالیبر ۵۰ گیر کرد و,ژث,نیز اثری نکردورفتندکرمانشاه را بمباران کردند,یک دبستان ویک دبیرستان

با خاک یکسان شد راستی کسی نیست ازاین مزدوران بپرسد آخر ای کافرین سگ صفت کودکی که در حال نوشتن بابا آب داد, بود با شما چه دشمنی داشت.

امّا نه آن کودک۷ ساله و بلکه طفلان ما دشمنان درجه یک کفارند و گر چه او در آخرین لحظات حیاتش می نوشت بابا آب داد, امّا آرزوداشت تا هر چه زودتر

سوادش بیشتر گردد و بنویسد

, مرگ بر صدام,مرگ بر شرق وغرب,

پیروز اسلام,زنده امام

یک اتوبوس و قسمتی از دانشکده رازی وبازار و صدها کشته این جنایت صدام بر جای گذاشت.

هم اکنون در خیابانهای کرمانشاه هر یک قدمی که بر میداری بر دیوار پوستر چندین شهید رامشاهده میکنی، دیروزکه در کرمانشاه برای تلفن زدن وکاری دیگر رفته بودم ازمخابرات تا گاراژپیاده رفتم تا بتوانم حد اقل عکسهایشان را ببینم ودر مساجد تمام مجلس یاد بود و هر مسجد برای دهها نفر.در,دَمِ درِ یکی از مساجد پدری ایستاده وبرای کسانی که وارد می شدند,دعا می نمود,

مهین

من درآن لحظه از خجالت زنده بودنم درمقابل آن پدراز خدای تقاضای مرگ نمودم.

راستی تاکی آنان جوانان طفلان و پویندگان راه مکتب ما را به شهادت برسانندوما همچنان سکوت بنماییم,باید جنگید دلیرانه.

قصد داشتم بعد از انجام ماموریتم یکی دو روز به کرمان بیایم و بعد مرزبروم اما

به محض اینکه صحنۀ کرمانشاه را دیدم پشیمان شدم نه نه من حق ندارم. من حق ندارم.

به عنوان یک مسلمان وبه عنوان یک انسان لحظه ای سنگرِ مبارزۀ حق دربرابر باطل

و اسلام در مقابل کفر را ترک کنم وترک نخواهم کرد روزی میایم که پیروزی کامل نصیبمان گشته باشد و دیگر هیچ کمکی در اینجا نتوانم بکنم و آرزو دارم که هرگز

برنگردم چرا که میدانم مسولیت بودن در این زمان چقدر سنگین است و رسالت این همه

شهید چقدر عظیم.

ولی بدان که ما پیروزیم چرا که او آن یکتایی قدرتمندبی رقیب به چندین وچندین بار

در قرآنش وعده پیروزی داده آنها که میگویند"ان باطل کانَ زهوقا ونُرید ان....و...."

وتنها چیزی که ما باید حفظ کنیم تا او یاریمان دهد اتحاد است که [یدالله مع الجماعه]

دست خدا با جماعت است.

"واعتصمو بحبل الله جمیعاً و لا تفرقوا"

مهین جان

به عباس و رضا بگوهر چه زودتر بیائید از طریق سپاه نه از طریق ارتش چرا که

ارتش هنوز آماده پذیرائی شهادت نیست خوب کار میکند امّااز مرگ می ترسد.

صدیقه و لیدا وپانته آ را نیز سلام برسان.

حسن رانیز سلام مخصوص رسانیده وبدو بگو که با علوی همراه هستیم ودر اینجا نماینده دادستان شده وخوشحال شدم از اینکه بابا وهوشنگ نیز ثبت نام کرده اند به شهین

بگو اینجا آخوند بسیار هست واین نامه را نیز تماماً برای مامان بخوان که این نامه را شریکی برای تو ومامان ودیگران نوشتم بخدا اینجا وقت نیست واگر وقت نیز باشد موقعیت نامه نوشتن نیست وگرنه برای تک تکتان نامه می نوشتم و به مامان نیز بگو

بر روی پتوئی که این نامه را مینویسم درست در جلوی روی من خون شهیدی ریخته شده خون ولی است که در درگیری هفته پیش شهید شده به او بگو که بر سر جانماز

برای شهادتم دعا کند برای شهادتم دعا کند که مسئولیت ماندن بسیار سنگین است هوشنگ وشهین ورضاوعلی وروح الله را سلام مخصوص برسان و از جانب من رویشان را ببوس به شهین بگو که در اینجا همه بچه ها شبیه بچه های تو هستند به خصوص بچه هائی که در کرمانشاه شهید شده بودند علی وحسین را نیزسلام برسان

وبگو شما نیز بروید وآموزش نظامی ببینید وتو ومامان نیز آموزش ببینید که اینک وقت دفاع مسلحانه از مکتب رسیده خاله کبری وخانواده وخاله مازاده وخانواده ،خاله فاطمه وخانواده دائی ها وخانواده هایشان وتک تک بچه هایشان را سلام برسان

بابا را نیز مجدداً سلام برسان واحوالپرسی کن وبه مامان عزیز نیز بگو غصه غذایم ورفایم را نخور ومطمئن باش که اینجا جز نبرد با کفار ونابودی آنان هیچ کس چیزی را نمیخواهد.

قربان تک تک تان

محمد نگارستانی

وصیت نامه شهیدمحمد نگارستانی قبل از عملیات طریق القدس(1)

negarestani — Fri, 14 Mar 2008 13:05:00 GMT

بسم الله الرحمن الرحیم

۲۵ محرم ۱۴۰۲ سوسنگرد

ولئن قتلتم فی سبیل الله اومتم لمغفرة من الله ورحمة خیر مما یجمون آل عمران۱۵۶

این وصیت نامه اینجانب محمد نگارستانی است به خانواده ام:

امید وارم که خداوند به همه شما توفیق پیروی از امام در همه زمینه ها را بدهد وبتوانید خود را آنگونه خدا میخواهد بسازید همانطور که میدانید من در زندگی ام بسیار اشتباه داشته ام اینک از ارتکاب همه آنها پشیمان هستم و توبه کرده ام امیدوارم از توابین باشم خواهشی را که از شما دارم اینست که مرا ببخشید واز همگان از بابت من معذرت خواهی کنید بر مرگ من گریه نکنید بلکه به وسیله مطالعه و اطاعت از فرامین قرآن روحم را شاد کنید سعی کنید با مردم با اخلاق خوب رفتار کنید که راه خدا از میان خلق میگذرد شروع کنید به مطالعه، پیگیر کتب اسلامی، اگر واقعا خواهان ادامه را هم هستید اخلاقی را بشناسید که آرزو دارم در آخرت مرا به حضور بپذیرد و شفاعتم کند مادر اینک که تعداد زیادی ازهمرزمانم شهید شده اند و مقامی برتر گرفته ام روا مدار که من در مقام زندگانی باشم که هر لحظه احتمال انحرافمان میرود گوئی الان سیف الدینی را جلوی چشم میبینم که میگوید هنوز نشسته ای، تا کی میخواهی بمانی آخرش چی، بیا برویم اسلام به خون من و تو نیاز دارد و من نیز تنها جوابی را که دارم بدهم این است که اگر اسلام بجز کشتن شدن ما سرفراز نمی ماند پس گلوله ها مرا به آغوش بکشید پدر نگاه کن چه سخن جالبی: شیعه دو قبله دارد مکه برای عبادت، و کربلا برای شهادت. من در مقابل کعبه کم عبادت کرده ام پس بگذار، شیعه بودن خود را، با شهادت در کربلا ثابت کنم. پدر بیاد امام حسین (ع) باش ودعا کن که در آن دنیا آقاشفاعتمان کندبرادرم رضا اگر انسان بخواهد مسلمان باشد باید همه کارهایش اسلامی باشد مملکت اسلامی باید همه اش اسلامی باشدخواهرم شهین بچه هایت را به گونه ای تربیت کن که در فتح قدس عزیز دلیرانه بجنگند برادرم عباس برفعالیت خویش بیافزا وبرمطالعه ات خیلی اضافه کن خواهرم جواهرم مهین آرزودارم که مبلٌغی خوب برای اسلام باشی اگرتوانستی باز به حوزه علمیه برو وخود را زینب گونه بساز برادرم حسن هوای نفست را اسیر خودکن وبه مردم خدمت کن که امام، خود را خدمت گذارمینامد برادرم حسین درست را بخوان مطالعه کن وبه مامان وبابا خوبی کن برادرم علی تا میتوانی خودت را بساز اگر توانستی به حوزه علمیه برو وهمه تان کبر وغروروریا ونفاق رااز خود دور کنید نماز شب بخوانید با مردم خوب رفتار کنید مطالعه کنید بیاد شهیدان باشید برایم آمرزش بطلبید وگواه باشید که من این راه شهادت را با آگاهی تمام انتخاب کردم ومشتاقانه به دنبال شهادت دویدم تا بدور رسیدم همه فامیل را سلام برسانید وبه آنها بگوئید که این انقلاب خدائی است وپیروزی از خداست پس برای نزدیکی به خدا هم شده بیشتر به انقلاب یاری کنیم توقعات خود را کم و ایثار های خویش را زیاد نمائیم هر کس از من چیزی طلب داشت بدو بدهید هر مقدار که گفت اگر حقوقم را گرفتید قرض هایی را که الان یادم نیست بدهید و باقی رادر ترویج کتابخانه مسجد خرج کنید کتابهایم را به کتابخانه مدرسه بدهید قرآن را هرچه بیشتر بخوانید ووقت خود را به سخنان لغو وبیهوده تلف نکنید از احساسات خویش بکاهید وبر عقل خویش بیافزائید از ارگانهای انقلاب جدا نگردید روحانیون را دوست بدارید امام رامطیع محض باشید وبرای آمرزشم دعا کنید وبرای فرج امام زمان (عج)دعا نمائید مرا ببخشید واز همه از بابت من بخشش بطلبید

من آنچه که لازم بود به شما گفتم در عمل کردن به آن بکوشید

اشهدان لااله الا الله اشهدان محمدرسول الله واشهدان علی ولی الله وشهادت میدهم به حقانیت انقلاب اسلامی و رهبری امام خمینی

نامه شهیدمحمدنگارستانی از سوسنگرد به خانواده اش29/8/1360

negarestani — Fri, 14 Mar 2008 13:00:00 GMT

۱۳۶۰/۸/۲۹

بسم الله الرحمن الرحیم

ولنبکو نکم بشی من الخوف والجوع ونقص من الا موال والانفس والثمرات وبشر الصابرین آیه ۱۵۵ سوره بقره

پدر ومادر عزیز سلام

امیدوارم که زندگی را در راه عبادت الله عبادتی خالصانه بگذارنید و رابطه خود را با ذات احدیت هرچه نزدیکتر کرده باشید از اینکه نتوانستم جبهه را ترک کرده وبه نزدتان بیایم پوزش میطلبم ولی مگر می شود انسان در مورد ریختن خون عزیز ترین یارانش بی تفاوت باشد زمانی که با حسین جبهه های آبادان را ترک می گفتیم به جبهه که نگریستم نتوانستم از او خداحافظی کنم چرا که میدیدم هنوز سیف الدینی ایرانمنش اخلاقی یوسفیان را در خط اول به جنگ می پردازند وخجالت کشیدم که بگویم خداحافظ پس باز سلام گفته ودر جبهه ماندم بوی یک حمله وپیروزی دیگر میگیرد قبل از هر چیز این پیروزی بر شما مبارک باد و در ضمن اولین سالگرد شهادت اخلاقی بود ۲۸/۸/۵۹اینجا با حسن همراه هستیم همین الان از آب تنی در رودخانه آمدیم فعلا در عقب جبهه هستیم گویا فقط این گردان برای حمله آمده اند همه افراد این گردان با اخلاص ومومن هستند وخدا کند از خوبی آنها نیز چیزی در ما اثر کند مامان این همه تخمه از کجا آوردی؟هرچه میخوریم تمام نمی شود متشکریم شهین هوشنگ روح الله علی رضا را سلام برسانید واز اینکه برایشان نامه نداده ام پوزش بطلبید ؛؛؛؛عباس وصدیقه وروح الله را سلام برسانید وبگوئید که ایزدی وبچه هائی که در راین بودند سلام برساند نمازیان را هم سلام برساند ناظری وابارقی را هم سلام برساند عباس امیدوارم که خدا به تو بیشتر توفیق عنایت کند تا در راه اسلام خدمت کنی رضا لیدا پانته آ و شیما را سلام برسانید مهین، سوسنگرد هر آجرش یادگار یک شهید است دعا کن که راهشان را دنبال رو باشیم به حسین بگوئید که درسش را بخواند تا انشاالله تابستان بتواند به جبهه برود ودر ضمن عکسهای مرا پخش نکند علی را سلام برسانید و بگوئید که امیدوارم نماز خواندن را شروع کرده باشی خاله کبری را سلام برسانیدو از بابت چیز هائی که فرستاده بود تشکر کنید رضا خاله بچه ها و شوهرش را هم سلام برسانیدخاله مازاده اقاحسین وخانواده اش را سلام برسانید هرکس احوال ما را گرفت سلام ما را برسانید،،،،،،،پدر ومار در نماز شب دعا کنید که در حمله موفق باشیم و امتحان خود را خوب پس بدهیم و غصه نخورید ما لیاقت شهادت یا حتی زخمی شدن را هم نداریم،،،،هم چنان در سنگر اسلام وانقلاب باقی بمانید در انتظار دعایتان

شهرسوسنگرد نزدیک به اذان ظهر نگارستانی

در ضمن اگر توفیق یافتیم از یاد نبرید که

اذااصابتهم مصیبه قالو انالله وانا الیه الراجعون آیه ۱۵۶سوره بقره

واین یک نمونه از نوشته های اوست که به یادگار مانده:

الا سلام یعلو و لا یعلی علیه

پدر ومادر عزیزم سلام

امیدوارم حالتان خوب باشد من با حسن در سوسنگرد همراه هستیم حالمان خوب است به امید پیروزی هر چه زودتر جندالله ونابودی کفر متجاوز

نامه ها و دستنوشته های شهید محمدنگارستانی(5)

negarestani — Fri, 14 Mar 2008 03:33:00 GMT

تلگراف شهید از آبادان بعد از عملیات ثامن الائمه(ع)شکست حصر آبادان به خانواده خود:

آبادان-کرمان7825402ش

کرمان خیابان شهاب گوهری کوچه موسی ابن جعفرمنزل یدالله نگارستانی

مادر حال ما خوب است در جبهه آبادان هستیم نگران نباشید اقوام را سلام برسانید

الله اکبر خمینی رهبر حسین ومحمد نگارستانی

۱۳۶۰/۶/۲۲-اهواز

ان الله مع الصابرین

پدر ومادر عزیزم سلام

امید وارم که حالتان خوب وروحتان در طی نمودن مسیر الی الله در تکاپو باشد واز دست فرزند خطا کار وشرمنده از الطاف شما وشاکر به درگاه خدای خویش راضی باشید .میدانید که نظر به رسالتی که بردوشم نهاده شده بود وبخاطر اینکه انسانم ومسلمانم ونمی توانم نسبت به سرنوشت خویش وهم کیشانم بی تفاوت باشم به جبهه آمدم تا شاید بتوانم حداقل اندکی از این رسالت را انجام دهم وتا زمانی که بدانم وجودم در اینجا بی ثمرنیست همینجا خواهم بود.حسین به همراه من است وانشاالله بعد از این هم خواهد بود عباس،شهین ،مهین،حسن،علی،رضا،را از جانب من سلام برسانید وخانواده هایشان را هم به همچنین بچه ها را همگی ببوسید.

به حسن بگوئید مرا در مدرسه امام ثبت نام کند و دوستان را هم سلام برساند از عباس هم از جانب من بخواهید که دوستان را در راین سلام برساند همچنان در سنگر اسلام با قلبی مملو از عشق امام باقی بمانید.

برادر کوچک و فرزند حقیر شما ململی نگارستانی

وصیتنامه شهید محمدنگارستانی قبل از عملیات ثامن الائمه(ع)

الاسلام یعلو و لا یعلی علیه

بسم الله الرحمن الرحیم

اشهدان لااله الاالله واشهدان محمدارسول الله واشهدان علی ولی الله"

وشهادت میدهم بر حقانیت انتظار ظهورحضرت مهدی(عج)وبرحقانیت انقلاب اسلامیمان و امام بیدارمان

این وصیت نامه محمدنگارستانی است:

من از کلیه گناهانی که کرده ام در نزد مسلمین جامعه وخدای عز وجل شرمنده واز خدای متعال امید عفو دارم به امید آنکه وبخشش شما به خاطر بدی هائی که کرده ام نصبت به همگی شما باعث عفوم در نزد خدا شود .کاش از اول تولد می یافتم وقدر لحظاتی که گذراندم دانسته وشهیدان همیشه زنده ای که به آنان در ارتباط بودم بهتر میشناختم بخصوص اخلاقی یوسفیان سیف الدینی و......

این راه را با آگاهی تمام انتخاب کرده ومشتاقانه به سوی مرگ رفتم خدا کند در لحظه های آخر عمرم آنچنان مطمئن به پذیرفتن توبه ام باشم که بتوانم همچون مولایم علی فریاد زنم فزت و رب الکعبه وچه زیباست کلام خدا که "وسارعو الی مغفرة من ربکم وجنة عرضها السموات والارض اُعدت للمتقین". آیه ۱۳۲ آل عمران

وبر یکدیگر سخت بگیرید برای رسیدن به آمرزش پروردگار خود وبهشتی که وسعت آن آسمانها وزمین است وبرای پرهیزکاران آماده شده است.

نامه شهید به پدر و مادر خود بعد از عملیات ثمن الائمه(ع)از آبادان

بسم الله الرحمن الرحیم

والله خیرا حافظ وهوارحم الراحمین

حضور محترم پدر ومادر عزیزم

امیدوارم که حالتان خوب بوده باشد وزندگی را درکمال مسرت بسر ببرید اگر جویای حال این دو فرزند خودباشید بحمدالله خوب است وهر کس را که جویای حال ما باشد سلام برسانیدعباس همسرش وروح الله را شهین هوشنگ روح الله علی رضا را مهین حسن علی را ،وضع جبهه بسیار خوب است یعنی خلاصه بگویم جبهه ای در کار نیست آبادان کاملا آزاد شده و عده ای از مردم در آن زندگی میکنند اما به دلایل امنیتی ازورود همه مردم جلوگیری میشود جاده ماهشهر-آبادان ودارخوین آباد از جاده کرمان هم امنیت بیشتری دارد تنها یک خط کوتاه در کنار رود کارون با مزدوران داریم مادر جان نمی دانی دراراضی باز پس گرفته زندگی چه مزه ای دارد الان در درون سنگرهای عراقی هستیم حتی اگر توپ هم به سنگر ببندند طوری نمی شود خوراکی فراوان روزنامه ومجلات عربی فراوان،روی مبل می نشینیم وروی تخت می خوابیم و در درون سنگر تلویزیون تماشامیکنیم یعنی بحمدالله پاک شده، کویت ،البته زمانی که یادمان می آید همه اینها از خرمشهر آورده شده همه به کاممان زهر میشود روز نبرد جایتان خالی امام زمان جلو می کشت ومی رفت وما فقط اسیر میگرفتیم ومجروهایشان را جمع میکردیم صدها تانک رابه جا گذاشته اند صدها کامیون و ماشین و کلا دو لشکر،،،،بنازم قدرت خدای را که اگر ما بی او میخواستیم بجنگیم همه ما قتل عام می شدیم واز طرف خط آبادان خرمشهر سوسنگرد اهواز میروند که خرمشهر را آزاد کنند به امید اینکه ما هم بهنگام عملیات به انجا برویم ودر عملیات شرکت کنیم مادر جان به خدا وجود امام زمان را در جبهه حس کردم من وحسین سعادت شهادت را نداشتیم که هیچ، سعادت زخمی شدن را هم نداشتیم اما حدود ۱۵ نفر از کرمان شهید شدند از جمله قاسم زاده، ایرانمنش، زنگی آبادی ضیاء و... ۲یا ۳نفر گم شده اند از جمله سیف الدینی و شاید ۳۰یا۴۰ نفر هم زخمی شده باشند از جمله علی ماهانی

از مزدوران نیز کشته وزخمی بینهایت در زمان، مادر جان به دعای ندبه بروید و از امام زمان که فرماندهی کل قوا را عهده دار است بخوانید که ضربتی تر عمل کنند وهر چه زودتر ما را به بغداد برساند سر خاک محمود اخلاقی بروید و بدو بگوئید اینجاست که خون شما ما را اثر میبخشد وبه ما می فهماند که باید بمانیم و با توکل بر خدا بر دشمنان خدا بتازیم،فساد روزنامه مجلات وتلویزیون عراق از فساد رژیم شاه بسیار بیشتر است پس به امید خدا نابودیش حتمی تر است.

حسین میگوید بگو اگر برنگشتم جشن بگیرید ومبادا گریه کنند حتی در شب، که شهیدان زنده اند واگر من هم شدم همینطور، به امید آن روز که سرود فتح را در پایان نماز وحدت در قدس بخوانید وبه امید روزی که چشم امام مان شادان به مسجد الاقصی بیفتد واز خدا برایمان آمرزش بطلبید وبه آرزوی اینکه خدا ما را ببخشد وبه راه راست هدایت کند وبر دین خودش ما را بمیراند و بر دین خودش سر از خاک برداریم و جزو امت پیامبر (ص) قرار بگیریم دیگر عرضی نیست همگی را سلام برسانید.

(ازآبادان) انه ولی حمید محمد وحسین نگارستانی

نامه شهید به خواهر خود قبل از عملیات طریق القدس از سوسنگرددر تاریخ ۸/۸/۶۰

بسم الله الرحمن الرحیم

الا ان حزب الله هم الغالیون

خواهرم سلام

امیدوارم که حالت خوب بوده باشد و همچنان در طی کردن مسیر الی الله در تکاپوی وتلاش هر چه بیشتر باشی الفاظی را که در نامه به کار برده بودی بسیار اغراق آمیز بود فاتح آبادان، امام مهدی (ع)بود واین را به عنوان تعارف نمی گویم نه من وجود امام زمان را با تمام وجود حس کردم زمانی که سیف الدینی خدابیامرز در طرف چپم و ایرانمنش خدا بیامرز در سمت راستم خوابیده بودند وباران گلوله از بالای سرمان رد می شد و آن دو با شهامت ازفرط خستگی به خواب رفتند واین آخرین خواب آنان بودند چون نیم ساعت بعد هر دو شهید شدند اینجا نیز یکی از بچه های کرمان چهار مرتبه امام زمان را دیده است که در ضمن صحبتش امام زمان گفته که هم اکنون ۱۲۴۰۰۰پیغمبر در جبهه ها در حال جنگ هستند یکی دیگر هم دیده و دیوانه شده. و رزمنده کیست مائی که غذایمان لباسمان اسلحه مان مهماتمان همه وهمه از دیگران (ملت مسلمان )هستند خواهرم رحیم صفوی فرمانده عملیات جنوب گفت خرج جنگ روزانه ۷۰میلیون تومان است یعنی هر ایرانی روزی 2تومان میدهد پس تا کنون هر ایرانی۸۰۰ تومان بیشتر داده با این حال انان هستند که فی سبیل الله با اموالشان جهاد میکنند نه ما، چرا که جان ما ارزش شهید شدن را ندارد واگر بر اثر اصرارمان شهید شویم وگرنه شهادت مال انسانهای ساخته شده هست نه ما.

همگی را سلام برسان مامان بابا شهین هوشنگ بچه هایشان رو ح الله علی رضا بچه های رضا فاطمه و پانته آ و رضا خودش وهمسرش عباس وهمسرش وروح الله اش ،به حسن بگو امیدوارم پرونده ام را در بسیج کامل کرده باشی مامان را سلام مخصوص برسان وبگو از تو بعید است این قدر دلهره داشته باشی مگر خون من وحسین ازخون امام حسین(ع) رنگینتر بود مگر از خون اخلاقی یوسفیان طائی رضائی شبستری سیف الدینی افازاتی ایرانمنش قاسم زاده دریجانی حسن زاده عرب نژاد انجم شعاع و.... بهشتی رجائی باهنر مدنی منتظری رنگینتر است مگر نه این است که انما المومنین اخوه پس تو حق داری به همان اندازه که نگران حال دیگران هستی نگران حال ما هم باشی نه بیشتر -دوما-نامه تان امروز۸/۸/۶۰بدستمان رسید متشکریم فقط یک تلگراف از هوشنگ رسیده از او هم تشکر کن

تکبیر

الله اکبر خمینی رهبر

مر.. بر مهین دی....

درود بر علی که جنگ جنگ را بنگ بنگ می .....

به امید تکرار عاشورای ۱۴۰۱

نامه شهید محمد از آبادان به برادرش حسن در سوسنگرد

بسم الله الرحمن الرحیم

الاسلام یعلو ولا یعلی علیه

حسن جان سلام علیکم

امیدوارم که حالت خوب باشد از اینکه شنیدم آمدی خوشحال شدم ولی کاش بابا را هم راضی کرده باشی وسعی کن در جبهه هوای نفست را بکشی من که متاسفانه این کار را نکردم خدای متعال ببخشد مرا حتما جواب نامه را بده واگر خبری در مورد آنچه که با تو گفته بودم که مواظبش باشی بنویس ودر مورد کار بسیجم هم بنویس هر خبری که در موارد دیگر داری بنویس انشاالله بعداَ تو را خواهم دیدمن واحد خمپاره انداز هستم وسعی کن اخلاق داشته باشی غرورت را حتما بکش اگر میتوانی دوروزی یک مرتبه بدون منت برکسی برای رضای خدا توالت محلت رابشوی.ماموریت ما چند روز دیگر تمام میشود شاید آمدم نزدت، به خانه تلفن بزن حتما سعی کن هفته ای یک بار و اگر نامه نوشتی منویس که جنگ است و غیره بلکه بنویس ساکت است مامان ناراحت میشود از آمدن رضا و جریان ازدواج دختر عمه را بنویس مهم نیست اگر وقت داشتی بنویس ،،،،،،،،،خودت را برای شهادت آماده کرده ای ولی مبادا بیخودی جلوی گلوله بروی مملکت سخت به جوانان حزب اللهی نیاز دارد واین را از روی تعارف نمی گویم و نوشته بودی دوستتان دارم حق نداری داشته باشی باید فقط خدا را دوست داشته باشی واگر فکر کردی خدا مارا دوست دارد آنوقت حق داری ما را دوست داشته باشی در ضمن ما پول زیادداشتیم وهنوز قرار است بدهند ،،،،خوابهائی را که مامان و خانم جان می دیده اند بنویس چه کسی گفته ما مجروح شده ایم وای بر من که فقط یاد دارم انشاء بنویسم و در وقت عمل شل می شوم .

دوستدارت محمد نگارستانی

نامه شهید بعد از عملیات ثامن الائمه و قبل از عملیات طریق القدس

بسم الله الرحمن الرحیم

انا فتحنالک فتح مبینا

جنگ جنگ است وعزت وشرف ما در گرو همین جنگ است

پدر ومادر عزیز سلام

امیدوارم حالتان خوب باشد من از گردان جدا شدم ورفتم سوسنگرد تا به گردان حسن بپیوندم امیدوارم که همواره یار انقلاب بمانید خواهرم مهین علی عباس شهین وبچه ها هوشنگ صدیقه را سلام برسانید.

خدا حافظ

نامه های شهید به پدر و مادر عزیزشان(4)

negarestani — Fri, 14 Mar 2008 03:19:00 GMT

نامه به مادر عزیز خود ازمحل کردستان(تپه گازرخانی)

بسم الله الرحمن الرحیم

۵۹/۶/۲۲

الذین آمنوا و هاجروا جاهد فی سبیل الله با موالهم و انفسهم اعظم درجة عندالله و اولئک هم الفائزون

«کسانی که ایمان آورند وهجرت وجهاد کردند درراه خدا، با مالهایشان وجانهایشان، عظیم درجه ای دارند در نزد خدا و انان رستگار خواهند شد»

مادرعزیزم سلام

امیدوارم حالت خوب وایمانت هر چه مستحکمتر شده باشد

مادر عزیز امروز۶ روزاست که برفرازتپه سیاه به ارتفاع ۲۵۰۰متر که در بین راه مریوان ،کامیاران است ،قرارداریم تا کنون چندین شب درگیری داشته ایم اما به حمدالله تا کنون فقط 2شهید 6زخمی داده ایم آنهم از برادران ارتشی . در این تپه قبلاً ۱۲ پاسدار را سر بریده اندوما برای تلافی این کشتار آمده ایم منظور از ما، واحدهائی از تیپ نوحه وپیشمرگان مسلمان است .

مادر عزیز وضع کردستان این طوری که رادیو میگوید ساکت نیست روز نمیشود که در این منطقه (تمامی کردستان)درگیری نباشد وگروهی مفتخر به شهادت نشوند راستی مادر مگر خون من از خون آنان رنگینتر است یا آنها پدر ومادر ندارند مگر ما همراه آنها شعار ندادیم"می کشم می کشم آنکه برادرم کشت" مگر ما نگفتیم "سنگربه سنگر آمادۀ جنگیم" پس ما نیز باید همراه آنان عمل کنیم .

در اینجا میدان نبرد اسلام با کفر، پیشمرگ، ارتش وپاسداران دلیرانه روز وشب می جنگند با گشنگی وسرما، بی خوابی دست و پنجه نرم میکنند ایا روا هست که ما در خانه بمانیم و ارتش را طاغوتی،پیشمرگ را غارتگر وپاسدار را مغرور ومنحرف بنامیم.

مادر-تا کی بمانم وازدورجنگ حق وباطل را نظاره کنم وفقط تماشاگر باشم نه من تماشاچی وبی طرف نیستم نه نه من نیز جزء کوچکی ازسپاه بزگ اسلامم "میکشم در راه خدا کشته میشوم در راه خدا"مادردراین سنگری که این نامه رامی نویسم هرآن احتمال خطر می رود ،امااینجاترس برای هیچ کس معنائی ندارد هرآنچه خدا بخواهد همان میشود.مادراگربرنگشتم مبادا ازانقلاب طلبکار شوید مبادا دم از شهیددادنتان بزنیدمبادا مادر مبادا

و اگربرگشتم با قلمم، به نبردم ادامه خواهم داد تا لااقل مسلمین، از وضع این خطه ازجمهوری اسلامی آگاه گردند.

مادر-نمی گویم غمی نیست جزدوری شما، بلکه میگویم غمی نیست جززبونی اسلام ،

غمی نیست جز ضعف وشکست انقلاب ودوری از شما، چون به خاطر خالقم وآفریدگارم

وخدائیم هست .اصلا مهم نیست ماموریتمان دو ماه است اما آرزومندم تا استقرار کامل جمهوری اسلامی در سنگر باقی بمانم که یا شهید شوم ویا اجر شهید را ببرم .

در ضمن مبادا یک بار به سپاه تلفن بزنید واحوال مرا بپرسید اگر اتفاقی بیافتد خبرتان میکنند.موقع آمدن بابا گفت انشاالله به تیر غیب گرفتاربشوی به او بگو اینجا تیر غیب کم گیر می آید اما در عوض مین غیب وخمپاره غیب فراوان،سلامش برسان واز بابت آنشب ازاومعذرت بخواه ، همگی را سلام برسان رضا وهمسرش را وپانته آرا ببوس وسالگرد تولد روح الله را بدو تبریک بگو عباس و همسرش را و همچنین مهین کارمند و حسن آخوند را و حسین شعارنویس را وعلی زرنگ راوبه حسن بگو....................

.شاید این آخرین نامه ام باشد و شاید هم نه، مهم نیست خوشحالم که چند روزی از عمرم را تلف نکرده ودرسپاه اسلام خدمت نموده ام

ولا تحسبن الذین قتلوافی سبیل الله امواتا بل احیاء عند ربهم یرزقون

نپندارید کسانیکه کشته می شوند در راه خدا مرده اند بلکه زنده اند ونزد خدایشان روزی میگیرند

مادر -اینجا حقانیت آیات قرآن بیش از پیش بر من آشکار میگردد بخصوص آنجا که میگوید وخدا بیم میاندازد در دلهایشان

مادر موقع آمدن برایم گریه کردی آن اشکها برای من بسیار ارزش داشت ..........

..............................................................................................پایان

نامه(وصیت نامه) شهید به خانواده خود بعد از ماموریت کردستان و شروع ماموریت بزرگ

شروع جنگ تحمیلی) اعزام به جبهه های غرب سومار به همراه ده نفر از دوستان خود

بسم الله الرحمن الرحیم

سلام پدر ومادر عزیز

برایتان از درگاه باریتعالی آرزوی سعادت مینمایم مادر وجدان اسلامی من به من این اجازه را نداد تا زمانی که وجودم در اینجا به درد اسلام میخورد جبهه را ترک کنم لذا من میمانم وممکن است امروز به مرز بروم مادر جان من در دو صورت قبل از پیروزی بر می گردم یا شهید برگردم که خدا کند چنین شود ویا افلیج، مادر خواهر برادر پدر مهربان وقت کم است عجله داریم مرا ببخشید واز خدای بخشنده طلب عفو برایم بکنید همه فامیل راسلام برسانیدعباس و همسرش خاله مازاده وخانواده اش رضا وپانته آوهمسرش شهین عزیز وهوشنگ مهربان وبچه های شیرینشان، مهین که انشاالله امیدوارم که اگر برنگشتم در عروسیش تاخیری نیافتد و اگر شهید گشتم حتی قبل از پرسه ام جشن بگیرید برای من عزا نگیرید ولباس مشکی نپوشید گریه نکنید هرکدام پنج آیه از ایات گمنام قرآن را خوانده یاد گرفته وبه پنج نفر یاد دهید.خاله کبری وخانواده اش خاله فاطمه دائی ماشالله دائی اکبر دائی احمد وخانواده هایشان، حسن را نیز سلام برسانید وبگوئید متاسفم از اینکه نتوانستم بر گردم و همراه بیائیم وبه اوبگوئید "وتواصوبالحق وتواصوبالصبر"صبر جهت سازماندهی ورضایت خانواده واجب است حسین وعلی را سلام برسانید واز بابت من از عمه معذرت خواهی کنید در ضمن علوی ۵۰تومان از من میخواهد سیف الدینی پاسدار ذخیره ۲۶تومان وآقاحسین نیز در اینجا صدتومان به من داد.

به امید پیاده شدن مکتب حسین در سرتاسر گیتی وبه امید اینکه در آخرت در مقابل امام حسین (ع)سرافراز باشیم واز کسانی نباشیم که فریاد هل من ناصر ینصرنی او را به بهانه دیدن خانواده وغیره بی جواب گذاشته باشیم .

همیشه به یاد خدا باشید

به آخرت فکر کنید

ازمنکرات بپرهیزید

وبرایم طلب عفونمائید

به امید پیروزی

اسلام وانقلاب اسلامی

وسلامت امام وتکامل امت

بامداد ۱۱/۸/۵۹ اعزام نیرو کرمانشاه امضاء: نگارستانی

نامه شهید محمد نگارستانی از جبهه های غرب یک هفته قبل از عملیات عاشورا(سارات-۱)

بسم ربک الذی خلق ۲۱/۸/۱۳۵۹

پدر ومادر بزرگوارم

از خدای عزوجل برای وجود مطهرتان آرزوی سعادت می نمایم باری اگر جویا حال این حقیر باشید در پناه ایزد متعال ودر راه پروردگار یکتا بهترین روزهای زندگیش را میگذراندواز شما بسیار سپاسگذارم که با یاری خدا مرا به این حد از بلوغ رساندید که بتوانم خود، راه خویش را آزادانه پیدا کنم ودر این راه که همان راه الله است مستقلانه گام بردارم واز من راضی باشید ببینید، چقدر نامه میدهم وتلفن میزنم دیروز تلفن زدم وامروز وقت کردم ونامه دادم مادرجان این نامه را در کنار رودخانه ای مینویسم که از جلوی لشکر کفار می گذرد وبه سومار می رود سومار در دست دشمنان است وآن دون صفتان بر بلندی تپه ای بزرگ در اطراف سومار سنگر گرفته اند قبلا ۵۴ کیلومتر به علت عقب نشینی ارتش جلوتر از محل فعلی اشان بودند اما با یاری خدا سپاه وسربازان توانستند مزدوران را تا آن منطقه به عقب برانند هم اکنون جلوی خویش را مین گذاری کرده اند وبر بالای تپه مستقر شده اند هر شب صدای نعره های مستانه شان را می شنویم وتا کنون تعدادی از آنان را به هلاکت رسانیدیم و به امید خدا امشب تعداد دیگری از آنان را نیز به هلاکت می رسانیم اینجا ما چون برای خدا کار میکنیم با هر مشکلی وهر سختی میسازیم ولی چون خدا نمی خواهد مریض نمی شویم ولیکن بر اثر باران چند شب پیش تعداد زیادی از مفسدان متجاوز بیمار گشته که هلیکوپتر ها کشورشان هر روز آنها را به پشت جبهه میبرند توپ خانه شان نسبت به توپ خانه ما خوب کار می کند اما چون خدا نمی خواهد کمتر به هدف گلوله هایشان میخورد وان شاالله تا ده محرم تپه را از انها میگیریم واگر توپخانه ما بر بالای این تپه مستقر گردد میتواند حتی کاخ بزرگ مفسد صدام رانشانه بگیرد وشهر مندلی عراق در ۲کیلومتری ما قرار می گیرد ونیروی دشمن از کمبود نفرات زجر میکشد در حالی که اگر نفرات ما زیاد نباشند کافی هستند وسربازان وپاسداران آنگونه دلیرانه عمل میکنندکه دشمن دیوانه وار پی در پی شلیک مینماید اما بدانید ویقین داشته باشید که گلوله های کلانشیکف آنان نمیتواند در مقابل قدرت خدای کار کند و بسیار کم اتفاق می افتد که به بدن سربازان مهدی (عج) برخورد کند در ضمن جلال الدین فارسی پریروز به خط مقدم جبهه آمد وموجب تقویت روحیه سربازان گشت در اینجا بیش از ۱۰ روحانی است وتعداد بیشتری طلبه،مادر جان وضع جبهه را به تو گزارش دادم تا بدانی که خدای را خوش نمی آید که تا قبل از پیروزی به سوی تو بیایم امیدوارم نامه های قبلی من به تو رسیده باشد مادر هرچقدر میتوانید انقلاب را یاری نمائید بخدا این ملت گاهی اوقات از شرم ما را به گریه میاندازند با هدیه هایی که میفرستند وسخنانی که بر آنان مینویسد خدا یاریش بدهد که تواصو بلحق وتواصوبالصبر را عینیت بخشد شهین وبچه هایش وهوشنگ خان را سلام مخصوص رسانیده وبه هوشنگ بگو جنگ تمام شد کی تو می آئی؟لیدا وصدیقه وپانته آ را سلام سلام برسان وبگو افتخار کنید که شوهرانتان به صف سربازان امام زمان پیوستند مهین راسلام برسان وبگو هرچه بیشتر مطالعه کند وکارش را بسیار جدی بگیرد که اگر چنین کند در نزد خدا حکم فرمانده سربازان اسلام راداردچرا که طلبه ها وروحانیت فرمانده روح آدم هستند فرمانده روح سربازان اسلام .حسن را سلام رسانیده وبگوئید که من بسیار دلم میخواهد (البته اگر شهادت روزی من نشد )که برگردم ودرسم را ادامه دهم تو چطور درست را ول کرده ای این ادا را کنار بگذار وخودت را بدبخت نکن جنگ با کفار تنها بوسیله گلوله نیست نگاه کن ببین صنعت گران شیراز چه افتخاری آفریدند وچه خدماتی انجام دادند بر هوای نفس خویش مسلط شو عصبانیت وغرور را از خود دور کن ویاد خدا را در دل بینداز که الا بذکرالله تطمئن القلوب وبه او بگو یک سرباز یا پاسدار باید در وهله اول خوش اخلاق باشد تا موجب تضعیف روحیه همسنگرانش نشود از بابا معذرت خواهی کن به خانه برگرد دیدی که قهر کردنهای ململی دائی فایده ای نداشت حسین وعلی را سلام مخصوص برسانید وبگو درستان را بسیار جدی بگیرد اول درس وبعدش آموزش نظامی، اگررضا وعباس نیز تلفن زدند بگو موفق باشید وسلامشان برسان خاله مازاده خاله کبری خاله فاطمه وخانواده های محترمشان را سلام برسان دائی اکبر دائی احمد دائی ماشاالله وخانواده هایش رانیز همچنین عمه وننه آقا وشاطر علی را سلام برسانید وامیدوارم که محمد حسین ومهدی دائی احمد نیز به جبهه آمده باشند هاشم دوستم را سلام برسانید وبگوئید هر وقت شهیدی را می بینم یاد داستان تو می افتم علی شعبانی،مرتضی اسدالهی ،سعید ومنصور ملا محمدی،منصورومسعود محمود خاله فاطمه ،حمید وململی خاله مازاده،ململی ومهدی وهادی دائی احمد محمد رضا وعباس دائی اکبر ،مهدی،مسعود ،محمود،منصور دائی ماشاالله وهر که احوال ما را جویا شد سلام برسانید وسلام نگارستانی

نامه ها و دستنوشته های شهید محمدنگارستانی(3)

negarestani — Fri, 14 Mar 2008 02:52:50 GMT

وصیتنامه شهیددر اولین حضور خود در کردستان وکامیاران در تابستان سال۱۳۵۹

بسم الله الرحمن الرحیم

انما الحیوة عقیدة والجهاد

بنام خدایی که پیکار گران را به گوشه نشینان برتری داد

انسان را ‌آفرید و به انسان اراده و اختیار داد تا راه راست را پوید و با طی کردن، آن بسوی خداگونه شدن گام بردارند.

و بنام خدائی که این سعادت رانصیب من نمود تا که در لشکر امام زمان (عج) مدتی خدمت کنم. باشد که این خدمت مورد قبول حضرتش واقع گردد .

من این راه را با آگاهی تمام برگزیدم و خود شهادت را انتخاب کرده و به انتظارش نشستم و آرزو دارم و از شما می خواهم که دعا نمائید که جزء شهیدان فی سبیل اله قرار بگیرم و همانطور که می دانید نماز قضاء بسیار دارم برایم بخوانید و ان شاءالله هر چه بدی از ما دیده اید برمن ببخشایید و از خدا نیز بخواهید از سر تقصیرات و گناهان آشکار و نهان من در گذرد .

دوستان به جای اینکه در زندگی من پرس و جو کنید در زندگی محمود اخلاقی نظر بیفکنند وانشاالله در نماز های شبتان نیز دعائی برای …… من بکنید امام را مطیع محض باشید ودستورات ایت الله منتظری را به گوش، و دل شنوا و مجری، اسلام را تا آخرین قطره خون خود یاری کنید برای ظهور حضرت مهدی (عج) دعا کنید وخود را آماده ظهورش کنید در کارهایتان اخلاص واز تنبلی در راه خدا سخت بپرهیزید انقلاب اسلامیان را در این دنیا از همه چیز بیشتر دوست بدارید نماز شب ونمازهای نافله را از یاد نبرید به فقیران ومستمندان ودرماندگان کمک کنید هرگز از یاد مستضعفان نرفته وسخت بکوشید تا کینه مستکبران را در دل افزونی بخشید

با دشمنان انقلاب اشدءعلی الکفار ودر میان خودتان رحماء بینهم رفتار کنید گر چه خود هیچ کدام از اینها را عملی نکرده ایم ولیکن میگویم که نگفتنش نیز گناهی نا بخشودنی است.

دستخط شهید نوحه:

مادرم ای خواهرم پدرم برادرم

گشته وقت کارزار یاحسین یا که یزید

سازش نتوان بکرد باعد وی انقلاب

رهبرم باشد خمینی نایب صاحب الزمان

او بود دشمن برای مترفان مستکبران

اوبود یاوربرای مسلمان مستضعفان

مسلمین ای مسلمین یاوران انقلاب

گشته وقت کار زار با عدوی انقلاب

هم به کردستان وخوزستان هم شهر خودت

هم به سوماروآبادان هم جامعه ات

هر کجاوهرزمان سرزمین کربلاست

دشمن دین در کمین یاورش منافقین

گشته وقت کار زار با عدوی انقلاب

سازش نتوان بکرد یا حسین یا که یزید

درسخنرانی که در دیدار با برادر معادیخواه وبرادر شهید باهنر داشت این چنین گفت:

بسمه تعالی

برادر معادیخواه

آیا وحدت بین دانشجو ودانش آموز بدین معنی است که تصمیم گیری در مورد چگونگی عملکردها به عهده دانشجویان، و دانش آموزان فقط پوستر چسبان باشند.

دانش آموزان مسلمان وقتی رشد پیدا می یابند که خودشان کار خودشان را انجام دهند نه دیگران با نام آنها.

یادداشتهای شهید:

۱)وحدت با روحانیت

۲)جریان قم، عدم هماهنگی بین دفترها حتی در برخی موارد تضاد

۳)انس گیری دانش آموزان با شخصیتها

۴)چرا جلسه ای که همه شرکت کنند نبود

۵)شورای سرپرستی روزنامه

۶)خوش آمد به وزیر، گوشزد کردن 2بار دیدارشان

۷)در تضاد بودن اعمال انجمنهای اسلامی

حتی نام آنها هم یکی نیست

۹)عدم ایجاد تشکل

۱۰)نداشتن نیروی جاذبه

۱۱)وگله ازدفتر که پشتیبانی نکرد